Najnowsze recenzje
Wave news
Najlepsze albumy okołoambientowe 2012 - zestawienie
- Kategoria: Arty
- 05 Sty
- Autor: Tekla Mrozowicka
1. The Caretaker - Patience (After Sebald) (History Always Favours the Winners)
2. Brambles - Charcoal (Serein)
3. Witxes - Sorcery/Geography (Humanist)
4. The Alvaret Ensemble – S/T (Denovali)
5. Raime - Quarter Turns Over a Living Line (Blackest Ever Black)
6. Paul Corley – Disquiet (Bedroom Community)
7. Bersarin Quartett - II (Denovali)
8. Loscil - Sketches from New Brighton (Kranky)
9. Talvihorros - And It Was So (Denovali)
10. Halls – Ark (No Pain In Pop)
11. Godspeed You! Black Emperor - Allelujah! Don't Bend! Ascend! (Constellation)
12. Kyle Bobby Dunn - Bring Me The Head of Kyle Bobby Dunn (Low Point)
13. Windy & Carl - We Will Always Be (Kranky)
14. Saåad – Confluences (BLWBCK)
15. Simon Scott - Below Sea Level (12K)
Top 50 - najlepsze plyty 2012 roku
- Kategoria: Arty
- 05 Sty
- Autor: Stanisław Matusewicz
50. Vessel - Order of Noise - Tri Angle, TRIANGLE17
Ekipa Young Echo, z której wywodzi się Vessel, ma do zaoferowania tak potężny ładunek umiejętności producenckich, że „Order of Noise” jawi się na tym tle zaledwie jako przyzwoity debiut. Faktem jednak jest, że spośród person takich jak Kahn, El Kid, Zhou czy Jabu to właśnie Sebastian Gainsborough jako pierwszy zdobył się na nagranie długograja i należy go pochwalić za odważne, eksperymentalne podejście. Tym niemniej członkowie wyżej wymienionej brystolskiej grupy są w stanie stworzyć coś zdecydowanie lepszego i wcześniej bądź później każdy z nich przebije debiut kolegi. Dodatkowy minus za wybór radomskiego labelu.
49. Spectrasoul - Delay No More - Shogun Audio, SHACD006
2012 nie był dobrym rokiem dla drum and bassu, do którego systematycznie wpraszają się ozdobniki pokroju smutnych, zjebstepowych wiertarek, czy innych jump-up'owych wynalazków. Tym głębszy ukłon należny trzymającemu wysoki poziom labelowi Shogun Audio za elegancki i stonowany album Spectrasoul. Trudno w dzisiejszych czasach o longplej pełen klasycznego dnb - na „Delay No More” funkcję spajającą spełnia więc nie jednorodność breaków, acz sympatyczne liquidowe brzmienie.
48. Dan HabarNam - From The Known - Exit Records, EXITCD008
Kolejne, bardzo dobre podejście do tematu dnb, który rozczłonkowany został przez rumuńskiego producenta do postaci ambientowych kolaży.
47. Plinth - Collected Machine Music - Time Released Sound, TRS011
Niezwykły album, efekt sześcioletniej pracy Michaela Tannera, który gromadził, nagrywał i przetwarzał efekty dźwiękowe wiktoriańskich pozytywek i innych nadgryzionych przez ząb czasu maszynek muzycznych.
46. Monky - Hotel Infinity - Robox Neotech, RBXLP02
Klasycznie parkietowe granie spod znaku UK bass. Banger za bangerem, aczkolwiek, co chwalebne, w stylu się nienarzucającym. Rzecz jasna nie mogło zabraknąć prześwidrowanego rodzynka, ale wybaczamy, szczególnie zważywszy na niebywałą posuchę w wartościowych długograjach tego typu.
45. Auntie Flo - Future Rhythm Machine - Huntleys + Palmers, H&P005
Współczesne podejście do afrobeatu, który właściwie przeistacza się w afrobass. Z miejsca porzucamy skojarzenia z Die Antwoord, to raczej znacznie uboższy Fela Kuti przemielony na ogólnie przyswajalny, taneczny album, który przypadnie do gustu nie tylko etnografom, ale także gościom wielu klubów świata.
44. Prostitutes - Psychedelic Black - stabUdown, STAB007
To nie może być zły materiał, jeżeli koleś nazywa się dziwkami, w dodatku tytułuje album tak jak widać i nagrywa na nim techniczne drono-noise'y. Dodatkowo daje radę zróżnicowaniem tekstur i tempa. Mimo iż „Psychedelic Black” jest pracą zamkniętą w surowych, lo-fi-industrialnych ramach, każdy track zachowuje godne podziwu zróżnicowanie i swą sumą składa się na szczelny obraz całości.
43. Richard Skelton - Verse Of Birds - Corbel Stone Press, CSPCD001
Richard Skelton po raz kolejny dostarcza selekcję wybornych, klasycznych kompozycji. Pełen dramatyzmu, skrzypcowy repertuar na „Verse Of Birds” wizualizuje niezmierzone połacie zachodniego wybrzeża Irlandii, gdzie materiał ten powstawał. Symbioza natury z muzyką w świetnym stylu.
42. Nate Young - Regression Vol. 3: Other Days - Rockatansky Records, RR008
Finalna część trylogii totalnej abstrakcji i nawiedzonego misz-maszu. Praca elektroniki, taśm i syntezatora na najwyższych obrotach. Zdecydowanie wymaga chwili skupienia, którą warto poświęcić dla niecodziennych doznań.
41. 1991 – 1991 - Astro:Dynamics, ADCASS02
Mały krok w dobrym kierunku, chwilę po wydaniu debiutu w Opal Tapes. Bardzo dobre, klimatyczne użycie stylistyki lo-fi, która pożera i przetwarza na naprawdę oryginalną całość wszystko co napotka na swej drodze - zarówno mariaż synthowych fal, jak i post-punkowe zawodzenie (no dobra, to tylko jeden track, ale jaki!).
40. Shifted - Crossed Paths - Mote-Evolver, MOTELP01
Specjalnością Shifted jest głęboko osadzone w atmosferycznej przestrzeni techno. Dzięki onirycznemu klimatowi album pozbawiony jest surowości, mimo czego zachowuje godną uznania gatunkową bezkompromisowość, którą urozmaicają detaliczne struktury utworów.
39. Forward Strategy Group - Labour Division - Perc Trax, TPTLP004
Dobre połączenie mechanicznego, industrialnego techno, z klasycznymi, berghainowymi stomperami. Dodajemy do tego odpowiednią dawkę przestrzeni oraz szczyptę post-punku i w efekcie otrzymujemy bardzo zadowalający album.
38. Fay – DIN – Time No Place, TIMENOPLACE004
Awangardowe r&b, artystyczny pop, zawodowo poszatkowana mikstura oparta na smolistych, w większości bębniących podkładach. Wyjątkowo mocny debiut. Tip dla fanów damskich wokali.
37. Lorn - Ask The Dust - Ninja Tune, ZENDNL187
Słabe beaty? Ujdą, prawda? Bez brawury, ale to i tak najlepszy longplay z parafii instrumentalnego hip-hopu, oczywiście nie biorąc pod uwagę bardziej abstrakcyjnych pozycji.
36. Death And Vanilla - Death And Vanilla - Hands In The Dark, HITD009
Psychodelizujący dream-pop autorstwa duetu ze Szwecji. Turystyczne piosenki w nieprzypałowym stylu. No dobra, może tylko trochę.
35. Jacob Korn – You & Me - Uncanny Valley, UVLP01
Zamiast Talabota i Amirali. Album idealnie łączący eklektyzm, ciepło, rytmikę i melodyjność wymienionej dwójki. Czego by nie oczekiwać od dobrego albumu z pogranicza house'u i popu w roku 2012, nawet dodając do tego wymóg ambitniejszych momentów, „You & Me” już to ma i z pewnością w syntetyczny sposób przebije każdy inny wybór którymś z wachlarza swych atutów.
34. Vatican Shadow – Ornamented Walls - Modern Love, LOVE080
Dominick Fernow jako Vatican Shadow konsekwentnie tworzy industrialny soundtrack ery zagrożeń terrorystycznych. Przyjmijmy „Ornamented Walls” za reprezentanta trwającego już ponad dwa lata projektu, którego dorobek absolutnie zasługuje na wyróżnienie.
33. LHF - Keepers of the Light - Keysound Recordings, LDN029CD
Kolektyw LHF współtworzą No Fixed Abode, Amen Ra, Double Helix oraz Low Density Matter. Oddać im trzeba, że stworzyli jedyny w 2012 roku dubstepowy album, co więcej album podwójny, który bez wstydu można zapisać w annałach targanego piętnem popularności gatunku (sorry Mala, nie dałeś rady). „ Keepers of the Light” brzmi londyńską mieszanką kulturową i perfekcyjnie nawiązuje do kanonicznego dubstepowego vibe'u.
32. Igorrr - Hallelujuah - Ad Noiseam, ADN165
Igorrr to koleś z całkiem innej bajki. Cybergrindcore w barokowym stylu to znak rozpoznawczy francuskiego producenta. Rzecz wybitnie oryginalna i zachwycająca ekstremalnym sposobem godzenia muzycznych kontrastów.
31. Seirom - 1973 - Aurora Borealis, ABX058
Naprędce dopasowany gatunek mówi wszystko – blackened dream-pop. Melodie ukryte pod warstwą gitarowego noise'u - kompletnie nieprzystająca do siebie mieszanka, wyjątkowo dobry efekt końcowy.
30. Mike Dehnert – Fachwerk 25 - Fachwerk Records, FW025
Nie jest to co prawda materiał tak dobry jak zeszłoroczne „Frameworks”, ale któż inny jak nie Mike Dehnert nawet „średnim” albumem swej produkcji zmiótłby większość konkurencji w kategorii albumu techno?
29. Loscil - Sketches From New Brighton - Kranky, KRANK171
Miało nie być na tej liście żadnego plumkania, ale u Loscila to tylko ozdobnik na tle potężnych, basowych ambientów, którym trudno jest się oprzeć.
28. Sophie Hutchings - Night Sky – Preservation, PRE036
Australijska pianistka nie przekracza ckliwej granicy w operowaniu instrumentem, tworzy ujmujące kompozycje przy niebezpiecznym przecież akompaniamencie instrumentów smyczkowych. Nostalgiczne, acz zarazem ciepłe brzmienie „Night Sky” spokojnie broni się w porównaniu do dokonań współcześnie klasycznych w rodzaju Frahma czy Jóhannssona.
27. Cupp Cave – Retina Waves - Ramp Recordings, RAMP049
To był świetny rok dla belgijskiego beatmakera. Eksperymentalny album dla Ramp mówi sam za siebie abstrakcyjnym abordażem techno i elektroniki, choć jeszcze większe wrażenie robią dwie EPki stworzone jako Ssaliva - „RZA” oraz „Sync Thrills”, wydane w skądinąd również mającym za sobą dobry rok labelu Vlek.
26. Zelienople – The World Is A House On Fire - Type, TYPE108
Chicagowski zespół stworzył zestaw siedmiu utworów, które rozpływają się na przestrzeni goszczącej z rzadka akcenty gitarowe, częściej wyborną pracę syntezatora, genialny bas i idealnie dograną perkusję. Plus oczywiście łamiący się głos Matta Christensena. Zbyt ambitne by skatalogować jako rozmarzony pop, zbyt gitarowe na ambient.
25. Nina Nielsen – Love And Terror In The Wilderness - Biophon Records, BIO8CD
Ładna i miła płyta kanadyjsko-norweskiej songwriterki. Dziewczęcy śpiew towarzyszy nieoczywistym dźwiękom akustycznej gitary i odpowiednim dla jednak popowego klimatu przeszkadzajkom w rodzaju pianina czy skrzypiec.
24. House Reverends – House Revs – Monofonus Press, MF048
Debiut trójki pragnących zachować anonimowość typów z południowego Londynu. Pokręcona, acz stonowana elektronika w klimacie Tri Angle, choć zdecydowanie bliżej jej do jakiejś zajebiście odpicowanej karuzeli, niż trójkątnej piaskownicy (z całym szacunkiem dla Vessela). Modnie brzmiące bity, ładnie okraszone pokiereszowanymi samplami i dobrymi melodiami, które mają w sobie wystarczająco nieokreślonego brudu i stylu, aby przetrzymać chwilowy zachwyt na dłużej.
23. Kyle Bobby Dunn - Bring Me The Head Of Kyle Bobby Dunn - Low-Point, LP049
Mistrzowsko minimalistyczne, ambientowe połacie dźwięku. Czysty spokój i harmonia w formie muzycznej.
22. Helm - Impossible Symmetry - PAN, PAN27
Drony jak to drony, nie ma się zbytnio nad czym rozwodzić - dajesz głośno, dostajesz w twarz ścianą dźwięku i jesteś wniebowzięty. Tak też dzieje się z „ Impossible Symmetry”.
21. Kane Ikin - Sublunar - 12k, 12K1072
Album wypełniony udanymi ambientowymi dekompozycjami. Świetny do wypełnienia domowej przestrzeni, chwili skupienia bądź oderwania. Ambient ciepły i niedepresyjny.
20. Darling Farah - Body - Civil Music, CIV036
„Body” idealnie podsumowuje główne około-brytyjskie trendy 2012 roku. Techno (świetne momenty dub techno), house i naleciałości dubstepu czy garage'u składają się na jedenaście koherentnych kawałków, z których każdy robi wrażenie umiejętnym mariażem gatunkowym.
19. Shackleton – Music For The Quiet Hour / The Drawbar Organ EPs - Woe To The Septic Heart!, SEPTICCD001
Shack jest jednym z tych typów, których muzyka tworzy odrębny gatunek. Charakterystyczne, basowo-tribalowe brzmienie Brytyjczyka poznać można po pierwszych uderzeniach basu. Jak więc inaczej, niż bardzo dobrze, ocenić można box z piętnastoma kompozycjami w klasycznym dlań stylu?
18. Valgeir Sigurðsson - Architecture Of Loss – Bedroom Community, HVALUR13CD
Świetny album islandzkiego kompozytora – wciągająca, piękna współczesna klasyka i perfekcyjne jej brzmienie. Z wielką przyjemnością słucha się rozwoju członków kolektywu Bedroom.
17. Oscar Mulero - Black Propoganda - Warm Up Recordings, WU031
Na tej liście zawsze znajdzie się miejsce dla porządnego, mrocznego techno. „Black Propoganda” to materiał, którym doświadczony hiszpański zawodnik dowiódł niecodziennej umiejętności łączenia starych patentów z najnowszymi trendami gatunku.
16. ADMX-71 - Second System - Sonic Groove, SGXLP-01
Potężne, przestrzennie rozprowadzone industrialne kompozycje od weterana techno Adama X. Kompozycje niewątpliwie wyróżniające się wśród innych techno-albumów roku.
15. DJ Purple Image - Head Tear Of The Drunken Sun - Deep Tapes, HR-04
Zabójcza mieszanka brzęczących zakłóceń i noise'ów, którymi potraktowano dźwięczące w oddali klimaty od rocka poprzez jazz do zarysów elektroniki. Gdy dodatkowo wchodzi do tego mocny bas, na „Head Tear Of The Drunken Sun„ otrzymujemy efekt hipotetycznej współpracy Actressa z Vatican Shadow.
14. 36 – Lithea - 3six Recordings, 3SIXCD003
Ambientowa czołówka roku, podkreślona świetnym field recordingiem. Bardzo emocjonalny, melancholijny materiał.
13. 10-20 - Magnet Marsh - Broken20, B60_01
Dwadzieścia jeden ulotnych impresji i imponujący powrót po dwóch latach ciszy. Swobodnie unoszące się, nostalgiczne produkcje tworzą wartą uznania aurę, którą zdawać by się mogło, stanowi raczej specyfikę długich utworów. Eteryczne beaty 10-20 to swoiste spełnienie znanego faustowskiego zawołania.
12. Christian Löffler - A Forest - Ki Records, KI-LP02
Obok Jacoba Korna najlepszy house'owy album mijającego roku. Senny klimat, warte uwagi melodie, udane sample i dobrze dobrani goście na wokalu, składają się na przyjemny klimat całości, dzięki czemu „A Forest” spełnia wszelkie możliwe wobec niego wymagania.
11. Altar Eagle - Nightrunners - Digitalis Recordings, DIGIV047
Muzyczne małżeństwo Brada i Eden Hemming Rose'ów idealnie współgra, tworząc jeden z najbardziej wartościowych popowych albumów zeszłego roku. Kojący głos Eden asystuje w przesłodkiej kontrze lekko eksperymentalnym, shoegazującym dokonaniom Brada na gitarę i elektronikę.
10. Austin Cesear - Cruise Forever - Public Information, PUBINF005
Eksperymentalne techno, chwilami całkiem porządne ambienty - czego chcieć więcej? Na równi łagodnie, minimalistycznie, ale nagle z mocniejszym kickiem, wyraźniejszym basem, czy głośniejszym noisem. Nie jest monumentalnie – mała rzecz, a cieszy.
9. Andy Stott - Luxury Problems - Modern Love, LOVE079
Andy wciąż stylowo deformuje zdobycze elektroniki ostatnich lat. Nie sposób jednak nie zauważyć ciągłego progresu w jego twórczości. Nawet, jeżeli za taki krok naprzód weźmiemy tylko wokalizy jego dawnej nauczycielki gry na pianinie, którą zaprosił do udziału w paru kawałkach.
8. James Ferraro - Sushi - Hippos On Tanks, HIT023
Muzyka klubowa potraktowana groteskowym zmysłem producenckim Jamesa Ferraro, staje się na „Sushi” ujmującą karykaturą, wciąż jednak stojącą ramię w ramię obok swego przyjaźnie wyśmianego oblicza. Niezliczone nawiązania kuszą słuchacza znajomością wzorców i inteligentną grą z nimi.
7. Kareem - Mesmer - Zhark Recordings Berlin, ZHARKDIGITAL02
Bezapelacyjna techno czołówka roku. Chwilę po świetnym splicie z Ancient Methods ukazał się longplay Kareema, emanujący nastrojowym, niepokojącym, berlińskim klimatem.
6. Ruby My Dear - Remains Of Shapes To Come – Ad Noiseam, ADN157
Niegdyś znany jako Doc Colibri, dziś Ruby My Dear należy do nielicznego grona ocalałych graczy, którzy sączą życiodajne płyny w kroplówkę breakcore'u. W sytuacji agonalnej trzeba iść na kompromisy, więc na „ Remains Of Shapes To Come” mamy trochę za mało napierdalania, ale to właśnie oplatające syte ameny instrumentale robią różnicę i ukazują kunszt Francuza.
5. Voices From the Lake - Voices From the Lake - Prologue, PRGCD001
Longplay fantastycznie kompletny i delikatny. Niezmierzony ocean rozlanego techno, przy którym płyta Shifted to bezmyślna łupanka. Hipnotyczny materiał o ogromnym potencjale kontemplacyjnym.
4. Demdike Stare - Elemental - Modern Love, LOVE077
Dzieło epickie i zachwycające mnogością muzycznych nawiązań. „Elemental” jest jak potężny, post-industrialny rytuał ku czci sił sprawczych apokalipsy. Składa się nań ogromna dawka eksperymentu, dubu, techno, moc dronów, jak i ambientów, wspomniany już industrial. Demdike Stare w zachwycający sposób kontynuują swą okultystyczną podróż podjętą na wcześniejszych albumach. Ave!
3. Ricardo Donoso - Assimilating The Shadow - Digitalis Recordings, DIGIV046
Kurewsko dobry popis progresywnej rytmiki, doprawiony synthowymi appregiami.
2. Lee Gamble - Diversions 1994-1996 - PAN, PAN33
Wyborne wariacje na temat oldskulowego jungle, przetworzone na swoisty muzyczny album ze zdjęciami. Pamiętny rave w opuszczonym magazynie wiosną '95 roku, pamiętasz jak lataliśmy na kryształach od tego dziwnego ziomka, który sprzedawał je przed wejściem? Tak jak ze wspomnieniami, muzyka na „Diversions” pokryta jest znaczną warstwą kurzu, w tym konkretnym przypadku – muzycznych zniekształceń.
1. Raime - Quarter Turns Over a Living Line - Blackest Ever Black, BLACKESTLP001
Oszczędny, surowy, monotonny – dokładnie taki musiał być pierwszy longplay w katalogu B.E.B. Za sprawą Raime wymagania te zostały spełnione w stu procentach. Depresyjne dźwięki post-punkowej monochromii z industrialem na dalszym planie w pełni oddają niepowtarzalny klimat wytwórni, z którą dotychczas nierozerwalnie związani są Joe Andrews i Tom Halstead. Na „Quarter Turns Over a Living Line„ metaliczne pogłosy czy uderzenia basu nadają rytm w towarzystwie z rzadka dawkowanych, acz różnorodnych perkusjonaliów. Muzyczna asceza londyńskiego duetu pozwala zwrócić uwagę na szczegóły, które w nieprzystępnym środowisku nabierają wyjątkowej wartości. Beznamiętne szarpnięcie gitary zdaje się być wymyślną melodią, uciążliwy krzyk po chwili staje się uszlachetnionym głosem quasi-modlitwy, bowiem Raime bardziej niż kościelne chorały odtwarzają raczej pozbawione nadziei zawołania wydobywające się z inkwizycyjnych lochów. Jedynym życzeniem wobec tego albumu mogłoby być, aby trwał on jeszcze i jeszcze dłużej. Możemy być jednak spokojni, ponieważ longplay Raime jest naturalną kontynuacją wcześniejszych dokonań duetu i nic nie zwiastuje zmiany przynoszącego uznanie stylu.
Ableton dla opornych (warsztaty z produkcji, art+bits 5-6.11.12, Katowice)
- Kategoria: Relacje
- 21 Lis
- Autor: Tekla Mrozowicka
fot. Krzysztof Szewczyk, Medialab Katowice
Daniel od 3 roku będzie uczył się akustyki, ma milion pomysłów i wiele talentu. Kawałek dub-techno, który zaprezentował na warsztatach, na które przyjechaliśmy, był lepszy niż niejeden numer zrobiony przez kogoś, kto zajmuje się tym od 5 lat.
Jest północ, siedzimy w knajpie Kato, i rozmawiamy o harmonii. Dzielimy się również uwagami technicznymi do tricków w Abletonie. Właściwie panowie wymieniają się informacjami między sobą i tłumaczą mi. Rozmawiamy o życiu. Paweł również ma 30 lat, tak jak ja. Namawiamy Daniela, żeby zorganizował sobie prywatne lekcje z teorii muzyki. Wszyscy mamy pretensje do naszych rodziców, że nie pokończyliśmy szkół muzycznych. Dziś widzimy, że tego nam brakuje. Za kilka lat będziesz bardzo żałował, jeśli to pominiesz – słyszy Daniel. Widzimy go za 10 lat jako właściciela dużej wytwórni płytowej, z własnym wypasionym studiem nagraniowym. My już tego nie zrobimy, on może. Ma ku temu wszelkie dane.
fot. Daniel Mencel
Na warsztatach poznaję także Marcina, bardzo nieśmiałego studenta elektrotechniki. Kiedy prowadzący zajęcia odpala jego kawałek, wszyscy patrzą z podziwem, a Marcin zamyka oczy i zatyka uszy. Pomyślałam, że mógłby być drugim Autechre. Jakby wgrał ten numer na Youtube i podpisał, że to niepublikowany numer Autechre, pomimo pewnych niedoróbek, dostałby tysiące komentarzy z gratulacjami. Ludzie by to złapali. Kiedy mu o tym mówię, patrzy z niedowierzaniem. Widać jednak, że potrzebuje tego wsparcia. Ciekawe czy warsztaty ośmielą go, pomogą zdobyć dalszy entuzjazm do pracy, bo wszyscy go potrzebujemy…
Brawa z sali dostaje drugi Marcin, który jako jedyny studiuje tutaj na akademii muzycznej. Chwali się, że zaczął robić muzykę elektroniczną w zeszłym tygodniu i już nagrał swój pierwszy track. Choć utwór swym brzmieniem wcale nie zachwyca, jest imponująco składny i można mieć wrażenie, że w kompozycji jest najlepszy z tego co zostało zaprezentowane.
Bartek studiuje na ASP. Robi noise. Przywiózł ze sobą awangardowy sprzęt analogowy, częściowo zbudowany w domu. Bartek mało zajmował się robieniem muzy przez ostatnie 2 lata, choć wcześniej bywał doceniany i dostrzegany. Pytam po co tu przyjechał – głównie aby prowadzący warsztaty wypowiedział się o jego produkcjach, doradził co może więcej z nimi zrobić. Chciałby jakoś znowu z tym wszystkim ruszyć. Póki co poznał tu kolegę, który robi drony gitarowe na naprawdę wysokim poziomie. Szykuje się kolaboracja.
Ci dwaj panowie siedzą przypadkowo razem, obok mnie. Daniel i Paweł – z Wrocławia również siedzą razem. Umówili się po powrocie na wspólne prace w studio. Może będzie z tego jakaś EP-ka, konstatują.
fot. Krzysztof Szewczyk, Medialab Katowice
W zasadzie, kiedy w poniedziałek rano staję w drzwiach sali w Domu Oświatowym w Katowicach, większość miejsc jest już zajęta. Zajmuję miejsce po prawej, obok Marcina. Po prawej siada spóźniony przedstawiciel sceny dronowej. Z godzinnym opóźnieniem pojawia się chłopak od noisów. Jakieś jest nasze wszystkich zdziwienie, kiedy okazuje się, że po prawej stronie sali mamy obóz „ambient/ drone/noise” a po lewej lubujących się w dźwiękach IDM, dub-techno, drum&bass i elektroniki. Myślicie, że to przypadek, czy może przedstawiciele ambientów i sceny eksperymentalnej z natury należą do śpiochów? A może są nieogarnięci? Ewidentnie coś jest na rzeczy…
Tyle tytułem wstępu…
Nie przyjechałam na warsztaty dla artykułu, ale aby wreszcie ktoś mi pomógł w odnalezieniu się w programie Ableton, z którym walczę od kilku miesięcy. Od 1,5 roku lat zabieram się lepiej lub gorzej do produkcji muzyki elektronicznej, ale brak elementarnej wiedzy technicznej często mocno mnie blokował, aby pójść naprzód.
Dzień pierwszy.
Pierwszego dnia mieliśmy wykład, głównie w zakresie miksu i live actu. Kuba Sojka szczegółowo omówił poszczególne partie swoich utworów oraz sposób, w jaki je miksuje. Dawał bardzo wiele przydatnych wskazówek oraz opisywał działanie niektórych wtyczek. Pokazywał też sztuczki i triki producentów, wpływające na brzmienie utworów. Opowiadał dużo o pracy z equalizerem oraz o kompresji równoległej i side chain.
Maciek zapamiętał, że wcale nie są potrzebne drogie wtyczki do masteringu, żeby coś brzmiało fajnie i zapowiedział, że wypróbuje trick, o którym mówił Kuba – nagrywanie na taśmę i samplowanie tego.
Ja wbiłam sobie do głowy, że należy skupić się na panoramie, aby zbudować przestrzeń. Używać sendów. Nie nagrywać za wielu ścieżek, tylko pracować uważniej nad kilkoma, w celu uzyskania odpowiedniego brzmienia.
Kuba zachęcał do eksperymentowania z field recordingiem, a także do zabaw typu przepuszczanie perkusji przez vocoder lub nagrywanie dźwięków z ulicy i następnie przetwarzanie tego, aż do totalnego zniekształcenia. Tak, by uzyskać głębokie, żywsze brzmienie.
fot. Krzysztof Szewczyk, Medialab Katowice
Dzień drugi.
We wtorek zorganizowano nam pracę indywidualną i spotkania z „Wielkim Bratem” w „Pokoju Zwierzeń”, obitym poduszkami.
Wrocławianie i ja zaplanowaliśmy wspólny bojkot zajęć indywidualnych. Nie widzimy sensu w dzierganiu cały dzień swoich produkcji, w czasie, kiedy moglibyśmy tak wiele nauczyć się od Kuby lub od siebie nawzajem. Prosimy, aby Kuba w „naszym czasie”, który mielibyśmy spędzić w „Pokoju Zwierzeń”, zbudował dla nas nowy miks, od początku do końca i pokazał w jaki sposób, w jakiej kolejności układa poszczególne jego części.
Cały dzień spędzam beztrosko na „chodzeniu” po sali, obserwowaniu innych, dyskusjach, testowaniu cudzego sprzętu. W końcu już zaczyna mi się nudzić i koło godziny 15:00 zaczynam kleić swój projekt. Po 1,5 godziny mam niezły dark ambientowy materiał, który naprawdę ma ręce i nogi, i z którego jestem bardzo dumna. Panom po lewej i po prawej bardzo się podoba.
Wielki Brat znajduje dla mnie czas pod koniec dnia. Jakież jest moje zaskoczenie, kiedy podczas odsłuchu na monitorach, w połowie numeru, tam gdzie powinno być ciężkie, niemal noise`owe uderzenie, rozbrzmiewa głucha cisza, a wśród niej nieśmiałe, żenujące buczenie. To wynik za dużych „dołów” – za niskich częstotliwości, które nie są słyszalne na monitorach. Dowiaduję się, że właściwie to taką muzykę mogę robić tylko przy odsłuchu na monitorach, bowiem nawet przy słuchawkach otwartych nie będę mieć pewności, jakie będzie normalne zewnętrzne brzmienie.
fot. Krzysztof Szewczyk, Medialab Katowice
Co oni mówią.
Artur z Tych jest bardzo zadowolony z zajęć, w których uczestniczyliśmy, mówi: „Z mojej strony - oczekiwałem dokładnie tego co dostałem, większość warsztatów była stricte o miksie.” Po pierwszym dniu Artur w ramach zadania domowego stworzył beat specjalnie w oparciu o to co mówił Kuba podczas swojego wykładu, aby następnego przedyskutować to z nim w Pokoju Zwierzeń. Panowie porównali brzmienie dotychczasowych kawałków Artura z tym, co udało się uzyskać podczas warsztatów, i wypracowali kompromis pomiędzy tymi stylami, co zdaniem Artura wspaniale rokuje na najbliższe nagrania z jego zespołem.
Maciek: „Wybrałem się na warsztaty z zamiarem zgłębienia tajników sztuki miksowania. Chciałem poznać różne techniki i spojrzenia na miks innych osób. Oprócz indywidualnej pracy z Kubą w studiu, bardzo miło wspominam kontakt z pozostałymi uczestnikami warsztatów, z którymi mogłem wymienić uwagi na temat produkcji i muzyki ogólnie. Poznałem ich podejście i wizję, a także instrumenty do tworzenia muzyki, których używają.”
Pod tym podpisuje się również Kamil, który uczestniczy w zajęciach drugi rok pod rząd, i dodaje, że po warsztatach oczekiwał przede wszystkim uzyskania pomocy dotyczącej grania i przygotowania live actu. Na poprzednich warsztatach otrzymał taką pomoc, nauczył się wtedy również wiele odnośnie połączenia midi (interfejs, syntezatory, sterowniki midi). Kamil docenia, iż w tym roku zdobył nową wiedzę w zakresie miksu, rozłożenia w panoramie, miksu stopy z basem, ogólnej equalizacji.
Adam, lat 18, podkreśla, że podczas warsztatów przezwyciężył problem kompatybilności Abletona ze swoim sprzętem analogowym, a także nauczył się kontrolować „abstrakcyjne motywy w muzyce, objawiające się choćby w użyciu autopanoramy”.
Marcin również docenił problem panoramy i rozmieszczenia na niej instrumentów. Cieszy się również, że pierwszy raz usłyszał swój materiał na dużych monitorach.
Wszyscy uczestniczy warsztatów mówią mi o tym, że możliwość obcowania ze sobą nawzajem przez dwa dni dała im wiele energii, „kopa” do dalszej pracy. Pod tym z całą pewnością podpisuję się również ja.
fot. Krzysztof Szewczyk, Medialab Katowice
Co wyniosłam z tych warsztatów dla siebie?
1.Przetestowałam wszelakie przyniesione przez uczestników sprzęty. Wiem już czego potrzebuję, a czego nie.
2.Poznałam kilka ciekawych tricków związanych z kreowaniem brzmienia.
3.Poznałam kilka ważnych pojęć jak i zasad dotyczących nagrywania i tworzenia miksu.
4.Oswoiłam swoje podejście do spraw technicznych.
5.Oswoiłam Abletona – i choć nie znam wciąż zastosowań niektórych przycisków, będę już mogła je wyczuć intuicyjnie.
6.Kontakty.
Dwa dni, 15 osób, jeden zaangażowany i kompetentny prowadzący. Wjazd darmowy (ukłony i podziękowania dla festiwalu art+bits, w szczególności Medialab Katowice, Miasta Ogrodów, także Domu Oświatowego w Katowicach). Warsztaty oceniam bardzo dobrze i wyglądam ich w przyszłości. Myślę, że warto zorganizować ich kontynuację, a także dodatkową grupę dla osób początkujących. Myślę również, że takie zajęcia powinny trwać co najmniej trzy dni.
Zastanawiam się także, czy nie warto skrzyknąć się i nie zrobić wyjazdu wakacyjnego, co najmniej tygodniowego, który przypominałby takie warsztaty. Wykładowcy może nawet nie byliby potrzebni, albowiem wystarczy wzajemna obserwacja i dyskusja, aby był progres w naszej indywidualnej pracy.
Pojawia się również pytanie, czy nie warto zorganizować dla środowiska producentów zajęć z teorii muzyki, prowadzonych przez wykładowców akademii muzycznych.
To co wynieśliśmy wszyscy z tego spotkania to przede wszystkim wielki entuzjazm. Nawiązaliśmy nowe, ciekawe kontakty, które z pewnością będą owocowały kolaboracjami, przyjaźniami.
I tak jak mówi Bartek patrząc na Adama, podczas, gdy ten tworzy swój miks, z wypiekami na twarzy, z ustami ułożonymi w szerokim uśmiechu, lekko podskakując co jakiś czas na krześle – „Tak powinno to wszystko wyglądać. Tak ludzie powinni reagować na muzykę i ją tworzyć. To jest To.”. Życzmy sobie, aby miłość do muzyki nas nie opuszczała.
Opornym mogę powiedzieć – nie bójmy się korzystać z tutoriali, nie zniechęcajmy się. Szukajmy i czytajmy. Niech humaniści, pragnący tworzyć muzykę, pozbędą się poczucia niemocy. Daniel z Wrocławia, tym co osiągnął ciężką pracą przez rok, przypomniał mi jedną podstawową zasadę panującą w świecie – jeśli czegoś bardzo pragniesz się nauczyć, możesz się tego nauczyć. Bo nawet jeśli wciąż wiele przede mną, nie zamierzam dłużej zasłaniać się brakiem wiary we własne możliwości techniczne. Będę szukać rozwiązań i je znajdę.
fot. Krzysztof Szewczyk, Medialab Katowice
Chciałabym podziękować Kubie Sojce, który udowodnił nam, że faktycznie jest jednym z najbardziej wartościowych rodzimych producentów młodego pokolenia, i pokazał przy tym odpowiednie podejście pedagogiczne.
Avant Art Festival 2012 - Wspomnienie
- Kategoria: Relacje
- 24 Paź
- Autor: Anita Markowicz
Dzień pierwszy
Wiatr. Prosto w oczy. Idę, szybkim krokiem. W torbie notatnik. Ołówek, szminka, telefon. Aparat. W głowie pustka. Muzyczne wyciszenie się, tabula rasa, otwarcie się na muzyczne zdarzenia. Zaczynamy od występu performatywnego - Nanoschlaf Meets Lorenc/Szatarski/Hewelt. Polega to na błądzeniu dźwiękami po ciałach tancerzy/ błądzeniu tancerzy po przestrzeniach dźwięku. Tancerze czasem dają się uwieść, ponieść minimalistycznym skądinąd brzmieniom, czasem trochę nadinterpretują. Jednak już od początku daje się wyróżnić pewna cecha specyficzna, która będzie wkradać się w niemal wszystkie koncerty: improwizacja. Występ opisuje też dobrze wyrażenie: „z przymrużeniem oka”, z przymrużeniem więc oka zerkam, uśmiecham się, zaciekawiam „innym” użyciem instrumentów – i w takim zaciekawieniu pozostaję aż do występu Defibrillatora z Peterem Brötzmannem. Kolejny dzień przyniesie wiele krytyk na temat tegoż - że był wykrzyczany, że poza głośnością nic w nim nie było. Nie zgadzam się. Bardzo free-jazzowy, ekspresywny wystep, nastroił mnie wielce energetycznie. Choć Petera Brötzmanna było raczej mało, Sebastian Smolyn grą na puzonie elektrycznym zauroczył mnie totalnie, uwiódł swoją pasją i zaangażowaniem. Napięcie na jego twarzy - skupienie na mojej. Ludzie, za szybko się nudzicie!
Dzień drugi
Impart. Zagłębie studenckie, po drodze mijam studentów tysiące. Pierwsze małe zwycięstwo – niespóźniona. Spóźniony za to koncert, ten studencki kwadrans, niech będzie, skoro później jest już tylko lepiej. Knuckleduster wprowadza mnie w magiczny świat subtelnych plam dźwiękowych przeplecionych etnicznym duchem. Robert Lippok – ideał niemieckiej surowości, precyzji i dobrego przygotowania, perkusista Debashis Sinh – minimalizm i różnorodność w jednym, na wszystko zaś (na publiczność zwłaszcza) spogląda laleczka VooDoo (?). Całkiem trafne oświetlenie, trochę dymu zza pleców. No i kameralność sali. Klimat bardzo mój, łatwo więc mnie przekonać. Publiczność wydaje się być również przekonana, siedzi, z rzadka się pokołysze. Tylko fotografowie tańczą.Ze stanu oswojonego zawieszenia trzeźwieję dość szybko. Na scenę wskakują chłopcy z DŸSE. Natychmiastowa retrospekcja powoduje obawę. Zapowiedzi insynuują bowiem, że zobaczę kawał noise -rocka, w kierunku awangardowego punka, twory niezrozumiałe dla mnie muzycznie. Nieufność, wraz z drugim kawałkiem, rozwiewa się i oto śmieję się z resztą publiczności, cieszę błyskotliwą, zaskakującą grą. Bowiem klimat spokojnych ballad (z rzadka), przeplata się ze zbudowanymi na szybkich riffach kawałkami, wśród (na poły wykrzyczanych, na poły wyszeptanych) fraz padających z ust gitarzysty. Jak więc cenna dawka energii (co najmniej) na powrót do domu.
Dzień trzeci
Noc szybciej zapadła niż wczoraj. Liście, potykam się, dużo liści. Gdzieś z tyłu głowy – nie mogę doczekać się jutra (Raster-Noton). Ale trochę też nie mogę tego, co dziś. Póki co jednak – Caspar Brötzmann Massaker i mój brak wiedzy na temat tego, co może się wydarzyć. Wydarzy się sporo: psychodeliczny rock, z wpływamy free-jazzowymi – to na pewno trochę za wąska rama. Intensywne, głębokie uderzenia perkusji i psychodeliczne zawodzenie gitary Caspara, plus epika wymalowana na jego twarzy, porywają, pozwalają powrócić do korzeni muzyki, i poczuć, że gitara wciąż ma sens, i to sens niemały. Dodać należy: absolutny błąd w doborze miejsca koncertu. Sala z krzesełkami przypomina teatr, i może jest to nawet sztuka, ale sztuka muzyczna, przy której przecież dałoby się pokołysać. Później 2g „in/between”, czyli jak dla mnie - wrażenie performatywne dużo mocniej, niż muzyczne. Na poły zaciekawiona dziwnością dźwięków, kołysana przez basy, raczej ospała i trochę znudzona - pewnie bym puściła w niepamięć, gdyby nie basista, z którym kontakt skłania mnie do powrócenia jeszcze do tego projektu. Tanhäuser Sterben & Das Tod natomiast zabił we mnie ducha wszelkiego zrozumienia. Ale dobrze, że w muzyce nie trzeba tylko rozumieć. Industrialne, połamane dźwięki, swoją dziwnością dekonstruują moje myślenie w ogóle. Zadają pytanie o granice muzyki. Nie wytrzymuję do końca. Spotykam później Thomasa Mahmouda przy barze, pytam: „dobra robota - co Ty masz w głowie?”, „szaleństwo” – bardziej mówią w nim oczy.
Dzień czwarty
Zaczyna się dla mnie wraz z godziną 22 czasu polskiego, w klubie Eter. Co do Eteru - robię mały wywiad. Zaznajomiony dźwiękowiec mówi, że to jeden z najlepiej przygotowanych pod tym względem klubów. Zobaczymy. Dzień czwarty zaczyna się wraz z koncertem Bonaparte, który można by przemilczeć, za to pokazać na zdjęciach. Zaangażowana doszczętnie w rolę fotografa, ogłuchłam, mniej z powodu muzyki, więcej z powodu pisków młodych kobiet pod sceną. Niniejszym uznaję to zjawisko na wskroś kiczowatym show, z całym negatywnym i pozytywnym tego kontekstem, które przyćmiło mi muzyczne wrażenia, jeśli w ogóle miały szansę zaistnieć. Szybko więc przechodzimy dalej i nareszcie doczekaliśmy się występów: Franka Bretschneidera, Byetonea, Kangding Raya w ramach showcase niemieckiego labelu Raster-Noton. Należy powiedzieć, że panowie nie zaskoczyli, ale też nie rozczarowali. Oto obraz techno w jednym ze smaczniejszych wydań – surowym, czystym, bez zbędnych ozdobników, i fajerwerków, z każdym kolejnym występem nabierającym trochę swobody i oddechu. Można było i się nieco ponudzić, i zasłuchać, i potańczyć. Do tego wizualizacje – w punkt oddające charakter niemieckich muzyków, przypominające miejscami estetykę analogową, oszczędne, techniczne, dopracowane, pochłaniające.
Dzień piąty
Zaczyna się pobudką w porze, w której niewiele już z dnia - odsypiam, zbieram siły, nabieram mocy twórczych. 19:30 w teorii, w praktyce – prawie 20:00, zaczyna się performens „Pixel Klange” crossing borders i Nogo by duo cri du Coeur. Długa, skomplikowana nazwa tego artystycznego tworu, za to w występie świetnie zawarta idea Avant Artu. Pokaz łączy w sobie bowiem różne formy oddziaływania artystycznego – muzyka i taniec współczesny, plus techniki audiowizualne – śledzę uważnie to, co wydaje mi się być filozofią w praktyce. Kameralność występu zostaje skonfrontowana zaraz przy wyjściu z widowiska. Natykam się bowiem na fanów niemieckiej grupy DAF, przybyłych tłumnie, ciekawie wyglądających, dyskutujących żywo, świadomych tego, po co tu są. DAF w postaci dwójki artystów - Gabi Delgado-Lópeza i Roberta Görla zostaje przyjęty na stojąco, choć w sali z krzesłami, jest trzykrotnie bisowany, jest rozumiany i uwielbiany, po prostu. Łapię kontakt wzrokowy z perkusistą – czuć skupienie. Wpatruję się w twarz Delgafo-Lopeza i widzę niestarzejącą się autentyczność. Brawo.
(tu robimy przerwę na kawę, bądź herbatę, podczas której ja zbiorę myśli i przetransportuję się do Puzzli – wy odżegnacie znudzenie)
A w Puzzlach – Rain Dog, Long Arm, Robot Koch i Gordon, jako niewspółmierne części showcase’u pod tytułem Project: Mooncircle 10th anniversary showcase. 10-15 zł dla tych, którzy nie mieli dyndającej na szyi akredytacji. Dla mojej stęsknionej do tańca duszy – wieczór po czterokroć udany! Cóż więcej? Mogę polecić „The Branches” Long Arma, dla tych, co nie słyszeli, a którzy lubią jazzowe inspiracje, mogę też opowiedzieć o dziecięcej wręcz radości Robota Kocha stojącego za konsolą – i jego niezwykle tanecznym secie, i jego enigmatycznej osobowości. Rain Dog daje radę, Gordon daje radę do późnych godzin. Sprzedają się też koszulki i płyty – jakże ładna, graficzna oprawa. Poleca się na przyszłość!
Dzień szósty
Dzień święty, niedziela. Zmęczenie. Publiczność przerzedzona, na drzwiach sali kartka o półgodzinnym przesunięciu. Podpieram ścianę, po raz pierwszy zapominając o bacznej obserwacji tego, co dookoła. W większości te same twarze usypiają czujność. Może to powoduje, że Denseland mnie nudzi. A raczej – kaznodziejski ton Davida Mossa. Denseland stara się stworzyć mistyczną atmosferę, ja jej nie odnajduję (w przeciwieństwie do sporej części odbiorców, jak później czytam). Wrażenie udaje mi się zatrzeć dopiero, kiedy siadam przy którymś z filarów, z aparatem, obserwując publiczność w półmroku, bokiem, może tyłem do muzyków. Dwa ostatnie utwory podszeptują mi subtelnie: wsłuchaj się, to jest dobre, to jest naprawdę dobre.
Last, but not least – Moritz von Oswald Trio. Absolutnie not least. Tutaj obecność siedzeń jest nareszcie na miejscu. Obecność siedzeń można bowiem odczuć na wskroś fizycznie – Moritz von Oswald z Vladislavem Delay’em na perkusji i Maxem Loderbaerem na syntezatorach – wgniatają na sposób sugestywnego dub-techno w fotel. Coś w powietrzu (może ten głęboki, wibrujący bas) mówi, że ma się do czynienia z klasykiem, i że to nie podlega dyskusji. Klasyk potraktowany improwizacją, która powoduje uśmiech nawet na twarzach muzyków. Trudno o lepsze zakończenie festiwalu. Trudno o lepsze zakończenie relacji, jak: http://soundcloud.com/savinovmikhail/11-long-arm-thank-you
Thank you.
Electronic Beats Festival 2012, Budapest
- Kategoria: Relacje
- 16 Paź
- Autor: Łukasz Pytko, paty.
Na Electronic Beats w Budapeszcie byliśmy już w zeszłym roku. Same pozytywne wrażenia, udane występy Apparat Band i Does It Offend You, Yeah?, oraz tegoroczny, równie mocy lineup, kolejny raz przyciągnęły nas do stolicy Węgier. Postanowiliśmy napisać tę relację w duchu widowiska sportowego, a konkretnie – meczu piłkarskiego (tak to się kończy, kiedy relację pisze fan i sportu, i muzyki).
Wstęp do meczu – opis miejsca
Zacznijmy od warunków, w których przyszło się mierzyć zespołom i publice. Można by rzec, że murawa była doskonale przygotowana i należycie zroszona. Millenáris Theater, położony w nowoczesnym kompleksie u podnóża Wzgórza Zamkowego, napawa zazdrością – dlaczego nie ma takich hal w Polsce? Krakowska Fabryka przypomina swoim wystrojem i klimatem tanią spelunę na przedmieściach (mimo stylizowania się na postindustrialną, super modną przestrzeń), a Stary Dworzec w Katowicach ma w sobie, jak na razie, jedynie potencjał.
Mnogość telebimów, dobra akustyka i sprzęt nagłośnieniowy sprawiają, że Millenáris Theater to miejsce bardzo przyjazne koncertom. A kiedy masz ochotę odpocząć od zgiełku i hałasu, możesz rozsiąść się wygodnie na sofach ustawionych na antresoli, poza główną salą. By nie stracić widowiska – zadbano o telewizory z bezpośrednim streamingiem. To, co sprawia równie dobre wrażenie, to kolorowe wizualizacje i animacje (puszczane z projektorów na ściany). Organizacyjnie Electronic Beats to mistrzostwo świata.
Zauważyliśmy też coś, co jest miłym wyjątkiem w porównaniu do polskiej publiczności. Nasi towarzysze zabawy wyglądają… normalnie. Nikt nie przyszedł na festiwal tylko po to, żeby pokazać innym, jak wspaniale wygląda, i jakie dziwne szmaty wywlókł z lumpeksu. Zadziwiająco mało było tego wieczoru wychudzonych anorektyczek w rozciągniętych swetrach i z nijakim wyrazem twarzy, panowie wyglądali wyjątkowo męsko (ach, ci Węgrzy!), a średnia wieku nie oscylowała w okolicach 15. lat – tak, jak na połowie festiwali w Polsce. Kilka prób zrobienia sobie zdjęcia w Photo Booth i zaopatrzeni w taką pamiątkę, ruszamy na „mecz”.
fot. Soós Bertalan / Electronic Beats
Rozgrzewka – Mostly Robot
Rozgrzewka jest, jak każdemu niedoszłemu sportowcowi wiadomo, mało przyjemną czynnością. I taki był też występ Mostly Robot. Nie są wcale, jak się ich nazywa, „supergrupą”. Nie są też, jak sami się przedstawiają, boys bandem z przyszłości. Mostly Robot na żywo to po prostu kilku djów z nosami utkwionymi w ekranach laptopów. Także odpowiedzialni za wizualizacje Pfadfinderei wykorzystują proste i przewidywalne rozwiązania – a szkoda, bo ich współpraca z np. Moderatem zachwyca. Jedynym pozytywem przy odbiorze tego kolektywu jest ciepła, soulowa barwa śpiewającego Jamie`go Lidella, który momentami brzmi jak Lenny Kravitz.
Na set Mostly Robot złożyły się szlagiery soul i r’n’b, udziwniane połamaną elektroniką. Kończący występ remix słynnego „Windowlicker”, Aphex Twina, był pokraczny jak rozciągający się na WFie chłopcy, którzy nie mogą dotknąć czubków palców u stóp. I tylko głos Lidell’a rozgrzał zmęczoną tymi popisami publiczność.
fot. Soós Bertalan / Electronic Beats
Przygotowanie do meczu i wybieranie składów – Junior Boys
Następnym występującym tego wieczoru zespołem był Junior Boys. Początek ich koncertu okazał się bardzo słaby - kolejne, podobne do siebie kawałki przypominały monotonne wymienianie podań piłką podczas gry w „dziada”.
Mały szmer wśród publiczności wywołały dopiero utwory z docenionej przez krytyków płyty „So this is goodbye”. Ładny, spokojny „Double shadow” oraz „In the Morning” z fajną gitarką były zwiastunem zamykającego występ “Banana Ripple”, który z prostego disco w wersji studyjnej, na koncercie przeobraża się w taneczny banger. Przestrzenne granie w stylu M83 i zapadające w pamięć słowa refrenu “No, you’ll never see me go” przypadły do gustu wszystkim, którzy z niecierpliwością wyczekiwali głównych gwiazd wieczoru.
fot. Soós Bertalan / Electronic Beats
Nudna pierwsza połowa – Nicolas Jaar
Mecz zapowiadał się fantastycznie – tym bardziej dla tych, którzy uświadczyli już Nicolasa Jaara i Modeselektor w wersji live. Bo przecież oba te zespoły, niemal jeden po drugim, wystąpiły na tegorocznym Audioriver (http://www.wavemagazine.pl/index.php/relacje/310-relacja-audioriver). Wtedy artysta o chilijskich korzeniach zaskoczył swoim nastrojowym setem, bardzo odległym od jego studyjnych dokonań.
Tym razem występ Jaara, niemal identyczny, zwyczajnie nużył. Możliwe, że to wina ograniczonej przestrzeni (nad Wisłą dźwięk saksofonu rozlewał się po całej plaży, w klubie tracił cały swój urok). Sądząc po reakcjach publiczności, czy nagłym jej odpływie w kierunku baru, nie tylko my poczuliśmy się nieco oszukani. W końcu wielka czcionka na plakacie zobowiązuje do pokazania pewnej klasy widowiska. Wracając do terminologii piłkarskiej możemy uznać, że po spokojnej, przewidywalnej grze, pierwsza połowa zakończyła się bezbramkowym remisem.
fot. Soós Bertalan / Electronic Beats
Ciekawa druga połowa – Modeselektor
Z kolei występ Modeselektor był jeszcze lepszy, niż ten w Płocku. Przede wszystkim wyśmienitą formę notował Gernot Bronsert, który na Audioriver był statyczny i ospały (wiadomo, każdego czasem dopada zmęczenie czy… kac). Teraz chłopak szalał przed komputerem i tańczył do każdego kawałka. Fajnie wyglądało zwłaszcza połączenie jego ruchów z animacjami do „Grillwalker” - doskonała synchronizacja! Wtórował mu wodzirej Sebastian Szary, który oprócz takich stałych punktów programu, jak rozrzucanie ręczniczków i oblewanie publiczności szampanem, wprowadził zupełną nowość – bitwę na poduszki. Ze sceny leciały w tłum kolejne wypełnione pierzem poszewki, które momentalnie były rozrywane i… reszty można się już domyśleć. W tym miejscu szczere wyrazy współczucia należą się firmie sprzątającej.
Widzowie ani przez chwilę nie mogli czuć się znudzeni - po szalonej techno jeździe Bronsert i Szary uspokoili nieco grę. „Shipwreck” czy „Let Your Love Grow” dały publice chwilę wytchnienia. Tym razem docenić też należy robotę kolektywu Pfadfinderei, których wizualizacje świetnie zgrywały się z muzyką Modeselektor. Nie ulega wątpliwości, że tego wieczoru z pojedynku headlinerów zwycięsko wyszli właśnie Niemcy.
fot. Soós Bertalan / Electronic Beats
* * *
Stolica Węgier to miejsce, które każe do siebie wracać. Mamy tu na myśli zarówno piękne miasto ze wspaniałymi zabytkami, jak i świetnie zorganizowany festiwal. Kto wie, czy za rok, przy podobnym, ciekawym line-upie i równie tanich biletach lotniczych, nie zdecydujemy się znów zagościć na Electronic Beats w Budapeszcie?
FESTIWAL TAURON NOWA MUZYKA 2012 - RELACJA
- Kategoria: Relacje
- 06 Wrz
- Autorzy: Tekla Mrozowicka, Paweł Wójcicki, Oskar Dragon
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Jak tam chłopaki? Zabierzmy się w końcu za tę relację!
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
Od prawie pół godziny o tym mówię! Piszemy to, bo zapomnę w końcu co się tam działo!
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Ja mam trochę notatek…
około 2 godz. temu Oscar Dragon
A więc do dzieła!
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
Tylko po kolei, ok? Ja na serio optuję za tym, żeby zacząć od tego, że to była najlepsza edycja TNM. Chyba się zgodzicie?
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Jasne, że tak. Wyśmienite nagłośnienie, a line-up był wprost wymarzony - rozczarowań naprawdę na palcach jednej ręki. Nawet rzekłabym, że line-up był odrobinę za dobry jak na dwa dni – przez co ciśnienie czasowe było zbyt wielkie – ciężko było się obrobić ze wszystkimi scenami.
około 2 godz. temu Oscar Dragon
Zgadzam się. Mało tego - teren w Dolinie Trzech Stawów sprawdził się fenomenalnie. Ustawienie scen, rozlokowanie strefy piwno-gastronomicznej było funkcjonalne. To naprawdę ogromny plus, że piwko można było sączyć praktycznie wszędzie poza sceną główną. Industrialny klimat festiwalu został zachowany pomimo przeniesienia imprezy z terenów kopalni – nie otoczenie ten klimat zbudowało a muzyka wydobywająca się ze scen.
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
Dobra, napiszemy, że lokalizacja mimo oddalenia od centrum była dobrym wyborem - miejsca było sporo, nie trzeba było tłoczyć się jak w zeszłym roku... a poza tym ładnie tam było imo.
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
W ogóle od czego zaczęliście – to znaczy od jakiego koncertu?
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Od Daniela Drumza - mogę napisać, że ładne glithchopowe taneczne tematy zarzucał, piękne połamane beaty, i że Red Bull Tourbus Stage była super.
około 2 godz. temu Oscar Dragon
Ja zacząłem od basowych, delikatnych pląsów przy Sepalcure, było całkiem przyjemnie, występ był idealny na początek, ale czegoś w tym wszystkim brakowało. Wydaje mi się, że rok temu w Krakowie lepiej się postarali.
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Tego nie wiem, ale za to kilka razy widziałam Machinedruma solo – za każdym razem to była petarda, Travisowi duet widać nie służy. Może miałam zbyt duże oczekiwania. Materiał z płyty nie porwał, pomimo bardzo przyjemnej oprawy w postaci wizualizacji na wysokim poziomie. Spore rozczarowanie.
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
Mój pierwszy koncert to był występ Speech Debelle. Podobało mi się jak zagrała na jednej z poprzednich edycji, ale tym razem muszę przyznać, że brakowało ikry w tym wszystkim. Byłem na pierwszej połowie występu, kiedy grała ‘Blaze Up A Fire’ w dużo żywszej aranżacji niż na płycie, a także ‘Live For The Message’, podczas którego starała się zaangażować publikę. Jej zespół grał fajnie, bujająco, ona sama skakała po scenie w śmiesznych rajtkach, ale dlatego, że pora była wczesna, trudno było złapać klimat…
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
Potem poszedłem pod Hipno Stage – tam spotkaliśmy się z Teklą i resztą redakcji. Grali Sepalcure… Mogę się z Wami zgodzić, że czegoś brakowało, bo było cichawo i w sumie odegrali płytę zwyczajnie. Dopisałbym, że taka przyjemna rozgrzewka.
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
A byliście na Lucy live?
Chłopak niezłe drony zarzucał przy ambientach.
około 2 godz. temu Oscar Dragon
No przecież! Wypadł mi z głowy zupełnie! Klimat jak najbardziej był. Dobrze, że jego live był we wczesnych godzinach a nie późniejszych, bo pewnie zamuliłby ludzi. TNM jest festiwalem, gdzie dominuje żywa, taneczna muzyką i ludzie przychodzą na ten festiwal by zwyczajnie się pobawić. Jak dla mnie taki występ pasuje bardziej do klimatu Unsound, do kościoła, nie na TNM.
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
Dobra, to Wy piszcie o Lucy, a ja dorzucę coś o następnym koncercie - Gang Gang Dance. W notatkach wpisałem sobie tak: "NUDA, ale! Charyzma frontmanki, transowy a wręcz plemienny charakter ich muzyki i hipnotyczne bębny spowodowały, że trudno mi było ruszyć spod sceny." - i to w zasadzie była prawda, spędziłem tam chyba z 40 minut, cały czas marudząc, że to jest nudne.. Haha!!
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Stary, lepiej chyba tego ująć się nie da!
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
No Ty się od razu stamtąd zwinęłaś! Chyba na The Field, nie?
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
A pamiętacie o Eltronie? Paweł, byliśmy na nim przecież. On zawsze gra świetnie - dobry house, funkujące basy, piękne rytmy.
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
No tak, po Eltronie trudno spodziewać się czegoś innego niż interesującego seta, który od razu zachęca do tańca.
około 2 godz. temu Oscar Dragon
Eltron jak to Eltron, grał sprawdzone house’owe bangery z tłustym basem, który wibrował przez parkiet aż do naszych nóg.
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Tak, z Gang Gang Dance zwinęłam się do namiotu Hipno Stage na live act The Field. Axel Willner zahipnotyzował publiczność trance`owym brzmieniem. Żywa perkusja i wspierająca gitara zaskakująco idealnie wpasowała się w ten klimat.
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
Czyli dalej Tekla piszesz coś o The Field. Ja wtedy byłem na scenie BLN.FM. Swojego seta powoli kończył Mijk van Dijk zapodając fajne minimalne granie z ciekawym progressivem. Strasznie żałuję, że nie znam tytułów kilku kawałków które zagrał - były naprawdę dobre.
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
To bardzo przyzwoita scena była. Ładne discohousy. Żałuję, że długo tam nie zabawiłam, ale tak dużo działo się na festiwalu...
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
No nie tylko disco house! Niemcy zaprezentowali mieszankę tego, co teraz w muzyce najmodniejsze. Od fajnego groove’u we wspominanym house, przez wobblowane wiertary. Zaglądałem tam kilka razy i w zasadzie albo było sporo ludzi, albo nie było tam nikogo. Potem poszedłem posłuchać przez chwilę XXYYXX - koniecznie piszemy, że jego set się opóźnił. Ja od siebie mogę dodać, że nic zaskakującego nie zaprezentował, jeśli ktoś zna jego płytę to w zasadzie na live act pokazał to samo – elektronikę, chillwave, witch house’owe konotacje. Rozbawiło mnie to, że w ogóle nie umie robić przejść między kawałkami, ale z drugiej strony chłopak ma 16 lat i sporo ludzi bawiło się na jego występie.
około 2 godz. temu Oscar Dragon
A wiecie, byłem na Gnucci! Trafiłem na nią zupełnie przypadkowo. Ta dziewczyna wie, jak rozkręcić tłum, śpiewając, czy też rapując do mikrofonu. Miała świetny kontakt z publicznością (inni mogli by się od niej uczyć), było wesoło, z jajem. Mało tego, jej dzikie ruchy całym ciałem bardzo mi się podobały! To była niezła sieczka napakowana kuduro, moombahtonami i dancehallem! Cieszę się, że czasami na festiwalach mogę odkryć takich artystów.
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Nie byłam. Ok, dalej - L-Vis 1990.
To ja zacznę, że to co grał to była „miazga”. Szkoda, że tak krótko, bo przecież skrócił swój set o pół godziny. Młodziutki DJ wie co z czym można skręcić. Mieszał rave`y, footworki, zaczął od klasyki techno, ale też przeleciał przez afro-beat, housy i hip-hop. Publiczność szalała.
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Potem był Beach House na scenie głównej.
Ten występ w line-upie TNM to z jednej strony jakieś nieporozumienie, z drugiej fantastyczny „jasny” punkt programu. Zgadzam się, że Beach House pasował do klimatu raczej OFF Festival – niż TNM. Ale skoro już zagrali – ci, którzy zgromadzili się nielicznie pod barierką, przeżyli tam naprawdę wspaniałe chwile. Można było niemal dotknąć zespołu, i to nawet z odległości kilkudziesięciu metrów – tak kameralnie było.
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Paweł, byliśmy razem i tu jak rozumiem przyklepiesz a potem rozwiniesz po swojemu.
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
Ok. Beach House - dla mnie koncert numer jeden, chociaż już widzę to oburzenie czytelników, kiedy napiszę, że dla mnie magiczny był ten dream pop, który grali. Piękny wokal Victorii Legrand i rozmarzony klimat wraz z deszczem, który mienił się w światłach padających ze sceny stworzyły cudowną atmosferę. I nawet to, że zamiast grać 90 minut grali 50, nie zmieni mojego zdania o tym występie. Nie zgodzę się z opinią, że nie pasowali do tego festiwalu. Byli tam potrzebni choćby po to, by mieszanką utworów ze swoich płyt pozwolić odpocząć od łupiącego po uszach basu. Co ciekawe, utwory z nowego krążka stanowiły niespełna połowę set listy i artyści sięgnęli po sporo starszych numerów, jak np. ‘Gila’ czy ‘Zebra’.
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Ok. Ale moim zdaniem to naprawdę przykre, że to nie była publiczność nastawiona na Beach House. Gdy zaczęło padać, większość osób uciekła w podskokach, a gdy przerwano koncert z powodu deszczu, nikt właściwie nie prosił o więcej – wszyscy z pokorą odeszli po 50 minutach. Beach House zasłużyło na publiczność z OFFa – nie z TNM. Miłośnicy nowych brzmień, elektroniki, nastawieni na potężne decybele, to nie byli ludzie, którzy powinni się pojawić pod barierką.
około 2 godz. temu Oscar Dragon
Ja Beach House nie widziałem, siedziałem wtedy z piwem i przyglądałem się NguzuNguzu. Było w porządku, nie zawiedli mnie muzycznie, ludzie się bawili świetnie a nóżka mi nie chciała przestać tupać. Byłaś tam Tekla?
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Przechodziłam tamtędy. Nóżka Ci nie chciała przestać tupać? Nie żartuj z tak delikatnym określeniem! To była gigantyczna impreza, mega-melanż. Dziki szalejący tłum w rytmie futurystycznej muzyki klubowej, obfitującej w r’n’b, house i funk.
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
Ja dalej mam zanotowane Hot Chip. Oglądałem streaming ich show na Sonarze i szczerze mówiąc koncert na TNM był powtórzeniem występu z Barcelony. Mi to jednak wcale nie przeszkadzało. Panowie zaprezentowali bardzo taneczne numery, od ‘Boy From School’ z drugiej płyty, przez ‘One Life Stand’, ‘Hold On’, po numery z najnowszego krążka. Mnóstwo ludzi przyszło by ich zobaczyć i posłuchać tego energetycznego elektro popu, wzbogaconego fałszującym wokalem Alexisa Taylora. Kwintesencja Hot Chip. Tak bym to ujął.
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Mi się bardzo nie podobało, prawdopodobnie przez wyjątkowo słabe nagłośnienie tego koncertu. Odbiór był fatalny i w porównaniu z rewelacyjnym ich występem na Openerze – niebo a ziemia. Wyraźnie rozczarowana zwinęłam się bardzo szybko na Johna Talabota do namiotu Red Bull Music Academy.
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Na Talabocie publiczność dopisała. Hiszpan wraz z towarzyszącym mu Pionalem zaserwowali materiał z fin, i pomimo pewnych drobnych niedociągnięć, występ należy zaliczyć do udanych. Najważniejszy był klimat – kameralny, lekko niepokojący, a w efekcie ciekawy.
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
Potem w notatkach mam Fuck Buttons. Pamiętasz, że nastawiałaś mnie na tzw. „mindfuck”? Chociaż go nie doświadczyłem, to muszę przyznać że ich live mnie rozbudził i pozwolił zebrać siły na kolejne godziny zabawy. Przyjemnie było siedzieć na trawce w namiocie Hipno Stage, słuchając tego technicznego pokazu, ale to Twoja broszka, więc może Ty napiszesz coś więcej ;)
około 2 godz. temu Tekla Mrozowicka
Występ Fuck Buttons był „epicki”. Genialnie wykonany live act – zarówno technicznie, jak i pod względem tzw. klimatu. Światła, stroboskopy, dronujące fale dźwięków. Spodziewałam się, że Fuck Buttons wypiorą nam mózgi, ale oni nas zaskoczyli, ponieważ zrobili to subtelnie i z klasą. Surf Solar, który trwał kilkanaście minut – i który cały czas utrzymywał w napięciu, był w moim odczuciu jednym z najlepszych live wykonań jakie zdarzyło mi się w życiu zobaczyć i usłyszeć.
około 2 godz. temu Paweł Wójcicki
Piszcie sobie o Fuck Buttons, ale mnie o wiele bardziej zainteresował Clark, który grał po nich pod namiotem, a na którego poszedłem zaraz po koncercie Hot Chip. Sam się sobie dziwię, ale jak dla mnie live Clarka to top5 tegorocznej edycji FNM. To było urocze, że w czasach, kiedy wszyscy przestawiają się na basowe granie, bezlitosne dla uszu, on wciąż pozostaje wierny muzyce, którą tworzył od zawsze. Grając swoje IDMowe kawałki, trochę taneczne, a trochę przełamywane ścianami trzeszczeń czy randomowych rytmów dał popis prawdziwej warpowskiej elektroniki i chwała mu za to. Jego live act był bardzo równy i wciągający do samego końca. Przy okazji przypomniała mi się ostatnia cieszyńska edycja Festiwalu Nowa Muzyka z 2008 roku, wtedy też grał w podobnym stylu.
około 2 godz. temu Oscar Dragon
Ominąłem Clarka, ponieważ czekałem już na set Scuby. Po wielu pozytywnych opiniach na temat jego gigu we Wrocławiu nastawiłem się na porządny występ. Jak dla mnie Scuba zagrał po prostu dobrze, ale bez szału. Były fajne techno kawałki z progresywnym dźwiękiem, które budowały napięcie. Zagrał znane Feel It oraz The Hope, na których ludzie najbardziej szaleli, oraz zbassowane techno. Jeśli chodzi o technikę jego grania, raczej nie ma się czego doczepić, bo było w porządku poza paroma wyjątkami.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Ja na Scubie się przespałam na leżaku. Namiot cały „chodził”, „dudnił”. Wrażenia bardzo mieszane. Dobre brytyjskie basowe granie wypełnione techno brzmieniem, ale nic co by mnie zaciekawiło. Miałam nadzieję, że Anglik zagra numery z ostatniego swojego albumu, jednak tak się nie stało.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Poszłam posłuchać Jimmego Edgara – który zaserwował w namiocie Hipno Stage prawdziwie futurystyczne granie – rozhulany dudniący bas, techno rodem z Detroit, przedzierający się electro-funk, a wszystko to połączone z wizualną częścią opartą na słupach z lampkami LED i stroboskopach. Byłam pod ogromnym wrażeniem, jednak bardzo zmęczona – dlatego do Rustiego nie dotrwałam.
około godziny temu Paweł Wójcicki
Na Rustiego dotarłem za to ja, chociaż też byłem już mocno zmęczony. Jeśli ktoś słuchał jego zeszłorocznej płyty ‘Glass Swords’, w zasadzie wiedział, czego się spodziewać. UK Funky, festyniarskie syntezatory podkręcone do granic mojej cierpliwości i ostry, gęsty basowy wykop. Ludzie tłumnie bawili się na tym secie, mnie jakoś niespecjalnie porwało. Dopiero, kiedy zagrał ‘Ultra Thizz’ tłum zwariował, a ja sam też dałem się wciągnąć do zabawy, kiedy nagle wyskoczył jakiś techniczny kwiatek i numer poleciał od początku. Najzabawniejsza była końcówka – pół godziny do planowego końca występu, a koleś ściąga numer i schodzi tylko po to by dostać burzę oklasków i wrócić jeszcze na 20 minut! Niezły agent…
około godziny temu Tekla Mrozowicka
OK. Mamy dzień drugi.
To może ja zacznę od En2aka.
Michał Sosnowski mógłby grać tam dla mnie cały dzień i wcale nie czułabym się rozczarowana. Futurebasowa wibracja w najlepszym stylu – przy jego graniu nawet wobble dubstepy brzmią dobrze.
około godziny temu Paweł Wójcicki
Że En2ak jest niezły wiemy nie od dziś! Ja z kolei drugi dzień festiwalu zacząłem od końcówki koncertu Loco Star. Strasznie żałuję, że nie mogłem być od początku, gdyż trójmiejski zespół zaprezentował kilka utworów z nadchodzącej płyty… Gdy skończyli grać poszedłem pod Main Stage, więc mogę napisać o 120 days. Tak naprawdę wcześniej nie słyszałem o tym norweskim projekcie, a okazało się że mieszanka synth-popu i indie rocka z technicznym sznytem bardzo przypadła mi do gustu. To specyficzna grupa, z dość charakterystycznym frontmanem, trochę zmanierowanym, trochę zblazowanym ale nie można odmówić mu charyzmy i obycia ze sceną. W pewnym momencie wyszedł na backstage, wrócił z niego z butelką wódki, zszedł ze sceny i podał alkohol festiwalowiczom pod barierką! Mogę napisać o tym w relacji? Jak myślicie?
około godziny temu Oscar Dragon
Napisze, że dopiero wpadłem o 21:30 na Morphosis (chyba, że o coś jeszcze wcześniej zahaczyliście?).
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Ja w ogóle drugiego dnia miałam dużo mniejsze ciśnienie, ale chyba nie tylko ja – ludzie snuli się po terenie festiwalu na totalnym luzie.
I dalej… Patrzę w line-up…
To ja o Eskmo czy Paweł też?
około godziny temu Paweł Wójcicki
Ale piszesz o Eskmo pozytywnie czy negatywnie?
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Mogę powiedzieć, że się bardzo starał. Używał kijków, butelek, aby urozmaicić swój show. To był świetny live, ale czegoś brakowało i nawet mniej go lubię po tym występie.
Ty odpowiadasz. (masz co odpowiedzieć? :)
około godziny temu Paweł Wójcicki
Haha, mam co odpowiedzieć. Mnie się podobał jego live act, bo Eskmo grał dość ciekawie i intrygująco. I nawet jak odtwarzał kawałki z płyty to zmieniał aranże, jak w przypadku ‘We Got More’, które było jednym z numerów otwierających występ. Przyjemnie było bujać się do tego niskiego basu, mogę napisać bagnistego? No i to samplowanie trzasku patyka i uderzania w metalową rurkę było dość widowiskowe i przynajmniej wiadomym było, że bawił się swoją muzyką, robił coś więcej, a nie tylko puszczał poszczególne ścieżki z komputera.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Ok. I potem napiszę ja, że poszłam na Madliba, i że było dziwnie, bo grał krótkie kawałki - 30sekundówki, a potem kompletnie nie moje klimaty, więc zrezygnowałam z dalszej części występu. Tu, Paweł, rozwodzisz się.
około godziny temu Paweł Wójcicki
Te kawałki 30sekundówki, o których mówisz to było nic innego, jak tylko pokaz możliwości Beat Konducty. O występie MadGibbs złego słowa w relacji nie dam napisać i kropka. Ja bawiłem się wtedy świetnie. Faktycznie może półgodzinna rozgrzewka przed wkroczeniem Gibbsa na scenę była trochę przydługa, ale wielokrotne wyjścia Gaslamp Killera na scenę, który albo podawał Madlibowi skręty, albo nakręcał publikę, jak również bity zapodawane przez jednego z najlepszych beatmakerów urozmaiciły oczekiwanie. Freddie dał pokaz dobrego rapu, oczywiście nie mogło zabraknąć kawałków takich jak ‘Shame’ czy ‘Thuggin’’, będących efektami ostatniej współpracy producenta z raperem. Trzeba w relacji wspomnieć też o tym, że odpalił wielkiego jointa i po każdym kawałków nawoływał do publiki by ta krzyczała razem z nim ‘Fu** Police!’. To było naprawdę niezłe show!
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Potem ja piszę, że z Madliba poszłam na Morphosis. To w ogóle miał być set – nie wiem czy zarejestrowaliście? Set mu z tego nie wyszedł, a live. Gość nie korzystał z komputera, jedynie ze sprzętu analogowego.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Oskar, rozwiniesz Morphosis w odpowiedzi na to co mówię. Ja napiszę, że producent ten zarzucał niemiłosiernie mocne basy, piękne perkusyjne granie.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Kto bierze Mouse on Mars ?
około godziny temu Oscar Dragon
Na Mouse on Mars byłem z 30 minut, przypominało mi Modeselektor trochę.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
A dasz radę napisać więcej?
około godziny temu Oscar Dragon
Na Mouse on Mars podobało mi się to, że to był przede wszystkim live z perkusją, Panowie prali mózgi wykręconymi dźwiękami, nie było czasu na nudę. Jednym słowem było żywo, ludzie się bawili, raczej nikt się nie zawiódł na ich występie. Jedynie co mnie denerwowało - powoli i z czasem czułem się jak bym miał deja vu – przykładowo darcie się do mikrofonu z przesterowanym głosem zaczynało mi przypominać live act Modeselektor.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Ok, to ja piszę, że popędziłam na Saschienne.
Nie wiem czy to widzieliście, ale duet kompletnie porwał tłum – co zaskakujące, właściwie nie grając wydanego materiału, tylko beside ich jakieś tematy... Brzmienie było tak potężne, że wszystko w środku latało – barierka, podłoga. Namiot huczał. Fenomenalny live, jeden z najlepszych występów na tegorocznym TNM.
około godziny temu Paweł Wójcicki
Jeszcze Brandt Brauer Frick Ensemble!! Piszemy o tym?
około godziny temu Tekla Mrozowicka
aaa.. Zapomniałam. Po Morphosis, ja mogę. Piękne wprost jazz techno. Bogata orkiestracja – dęciaki, harfa, pełno smyków, fortepian. Było stylowo, a pod względem technicznym – idealnie. Grupa zaczarowała publikę, owacje były niesamowite.
około godziny temu Paweł Wójcicki
O Saschienne dopisz jeszcze, że zagrali piękne berlińskie techno i rozwinęli naprawdę dobrą imprezę, sporo ludzi się bawiło.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Ok. Potem napiszę, że poszłam na DJ Rashad i DJ Spinn, tylko że Rashad nie dotarł, bo chyba utknął na granicy. Spinn rozhulał tam niezły melanż. Jak na scenę Tourbusową – oszałamiająca publika, piękny juke, footworki. Klasa.
około godziny temu Oscar Dragon
To był jeden z występów, na które czekałem tamtego wieczoru. Spinn dał sobie radę bez Rashada, chociaż gdyby byli oboje, działo by się jeszcze więcej! Wbiłem tam już na samym początku, gdy bas zaczął nacierać w tempie 160bpm. Ludzi ogarnął szał, zaczęli wykonywać przedziwne ruchy, niektórzy aż drgali, inni też tańczyli footwork, który jest tańcem miedzy innymi pod Juke. Ja także nie mogłem się oprzeć i wbiłem się w tą całą vixe i pod koniec wyszedłem cały mokry, ale oj - było warto! Gdy poleciało Battle for Middle You, Julio Basmore’a w remixie Rashada, czy też We Trippy Mane ludzie odlecieli! Wielki plus także za kontakt jaki utrzymywał Spinn z publiką, rapsował i mówił swoje „ DJ SPINN from Chicago, let’s go, lets’go” i tak dalej. Myślę, że zobaczymy jeszcze nieraz ekipę z Chicago ze swoimi pokręconymi setami na polskiej ziemi.
około godziny temu Paweł Wójcicki
OK. Ja też się świetnie bawiłem na Saschienne. A potem byłem na Ghostpoet, mogę opisać ten koncert. Pamiętam, że potem rozmawialiśmy o słabym nagłośnieniu i to oczywiście zaznaczę, ale mimo wszystko nie spisywałbym przez to występu na straty. Po pierwsze w Hipno Stage było wtedy mnóstwo rozentuzjazmowanych ludzi, którzy naprawdę świetnie bawili przy piosenkach Anglika. Sam Ghostpoet z zespołem zagrał głównie kawałki ze swojej płyty ‘Peanut Butter Blues & Melancholy Jam’, chociaż przy końcówce zaprezentował nowy utwór, brzmiący całkiem obiecująco. Nie zabrakło też singlowego ‘Cash And Carry Me Home’. Fajnie było również to, że Obaro Ejimiwe potrafił nieźle nakręcić publiczność, przekazując mnóstwo energii.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Ja na temat The Black Dog może skrobnę coś sama. The Black Dog to było techno w najlepszym wydaniu, surowe, ale bardzo taneczne. Publika zahipnotyzowana. Jak dla mnie może trochę za wcześnie grali. Dalej zaszłam na Four Tet & Caribou dj set, ale było strasznie nudno.
około godziny temu Oscar Dragon
O secie Four Tet b2b Caribou w sumie bym to samo napisał. Pierwsze 20 minut było naprawdę nudne, zajeżdżało trochę jazzem, potem się troszkę rozkręciło, ale nadal to nie było to, czego bym się po nich spodziewał. Tak naprawdę odniosłem wrażenie, że gdyby wystąpił sam Caribou, wyglądało by to o wiele lepiej, bo on próbował wszystko naprawiać przy tym występie. Swoją drogą… DJ set na otwartej przestrzeni ? Chyba coś nie tak? Jak dla mnie to powinni być na którejś z mniejszych scen, brzmienie byłoby całkiem inne. Jedyny plus ode mnie za kawałek Head High aka Shed’a. A Ty Paweł gdzie byłeś w tym czasie??
około godziny temu Paweł Wójcicki
Też byłem na Caribou. Ja bym powiedział, że był to po prostu poprawny set, z tym, że w przypadku takich osób jak Caribou czy Four Tet, spodziewałbym się czegoś więcej niż jedynie poprawności. Podczas rozmowy jeden ze znajomych powiedział, że to przykład występu, który ustawiają nazwiska, a nie wybitne muzyczne popisy. I w zasadzie zgodziłbym się z tym zdaniem – dopiszemy to gdzieś?
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Mayer?
około godziny temu Oscar Dragon
Na Mayerze nie byłem, poszedłem na Gaslampa
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Na Mayerze byłam ładną chwile. Fani tak bardzo szaleli, że trzeszczała barierka, falowała podłoga. Kawał dobrej niemieckiej muzy. Było bardzo głośno – ale to główna domena namiotu Red Bull Music Academy (mi to akurat nie przeszkadzało). Wybiłam na Gaslampa, który totalnie mi nie podszedł. Utwory Justice czy Kanye Westa, w jego żywiołowym wykonaniu były nieco prostackie w odbiorze.
około godziny temu Oscar Dragon
Jak dla mnie w tym roku słabiej niż dwa lata temu… Przede wszystkim technicznie był słabo, najfajniejsze dla mnie momenty były jak zagrał FlyLo, Mr. Oizo, trochę Juke’ów.
około godziny temu Paweł Wójcicki
Gaslamp Killer? Tak, grał też na jednej z poprzednich edycji i podbił wtedy publiczność swoim pokręconym stylem. W tym roku było raczej podobnie, chociaż pod względem muzycznym bardziej przystępnie. Wtedy ten zwariowany koleś dał uszom niezły wycisk, w tym roku postawił na przyjaźniejsze dźwięki, ale nie zrezygnował z wielogatunkowego przelotu: od muzyki filmowej (motyw z soundtracka ‘Star Wars’) do hip hopowych i zbasowanych tracków. Jak dla mnie może być.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Jak końcówka? Nie mam pomysłu. Widziałam tylko kawałek gigu TNGHT (petarda! – Lunice, Hudson Mohawke, pląsający na scenie, w dodatku z Gaslampem hasającym im pod nosem, wśród świateł, dosłownie grzmieli) i musiałam odholować chorego do domu. To ja może napiszę to jakoś kulturalnie, że musiałam się zwinąć z Lucy i nie mogę tego w ogóle przeboleć.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Ok. To Oskar pojedzie tutaj. (jedziesz z Lucy)
około godziny temu Oscar Dragon
Ja na TNGHT nie bylem, czekałem na Lucy. Miał być to dla mnie najważniejszy występ na całym festiwalu. Lucy od razu zaczął z mocnym Kickiem, leciały same dobre, mroczne i deepowe techno sztosy, jak Teengirl Fantasy w remixie Actress’a, czy Too Far Morphosisa w remixie Marcela Dettmanna. Pamiętam, że koło 5 chłopak przywalił w graniu porządny kaliber, ludzie skakali wysoko do góry na Red Bullowej trampolinie (podłoga) i wtedy Lucy spojrzał przed siebie z zadowoleniem. To był ciekawy moment. Jeśli chodzi o techniczną część seta Lucy, to tuta nie ma się do czego przyczepić - było wręcz idealnie. Mało tego, set nie był nudny, ponieważ łączył ze sobą 2-3 kawałki, loopując fragmenty. Podziwiałem tego pana od dawna, ale podczas tego setu zrobił na mnie wielkie, wielkie wrażenie. Z pewnością nie tylko my, ale i sam Lucy zapamięta na długo występ w Polsce, więc wystarczy chwilę poczekać, aż przyjedzie tu znowu nie raz, i nie dwa.
około godziny temu Paweł Wójcicki
Na TNGHT nie byłem, gdyż miałem dość futurebasowych popisów i wysokiego bpm, więc zrobiłem sobie chwilę przerwy, po czym pomknąłem pod Red Bull Tourbusa, aby posłuchać seta Rawskiego, który grając zaprezentował… futurebasowe popisy i wysoki bpm. Ale był to naprawdę dobry, arcytaneczny set z wieloma wątkami i szybką dynamiką przejść. Wielu ludzi podzielało moje zdanie, gdyż pod busem rozkręciła się niezła potańcówa. Wśród tancerzy widziałem gościa z kaskiem i innego z maską konia. I to w zasadzie był przedostatni występ, który widziałem. Potem poszedłem w kierunku Red Bull Music Academy Stage, gdzie ostatni set festiwalu miał zaprezentować Lucy. W zasadzie to grał live act – pełnokrwiste techno z twardym rytmem 4x4, motorycznymi liniami basowymi, niekiedy płynącymi w tle padami, niekiedy surowymi efektami i snare’ami, które mocno siekały po uszach. Pod białym namiotem ludzie tańczyli do świtu tak zapamiętale, że aż drżała podłoga. To było wspaniałe zakończenie drugiego dnia festiwalu.
około godziny temu Tekla Mrozowicka
Nawet o Lucym nic mi już nie mówcie!!
Ok. Skoro ustaliliśmy już co i jak, to chodźmy pisać tę relację!
Relacja z Coke Live Music Festival 2012
- Kategoria: Relacje
- 18 Sie
- Autor: Łukasz Pytko
fot. Arek Olek
Biorąc pod uwagę raczej elektroniczną linię muzyczną WAVE, napisanie relacji z bardzo mainstreamowego festiwalu, stawiającego głównie na rock i rap, nie jest proste. Na tegorocznym Coke Live Music Festival pojawiło się jednak trochę elektroniki, i to tej mniej komercyjnej – mowa tu o koncertach Azari & III oraz Kamp! Najbardziej eklektyczny okazał się występ hiphopowego The Roots, w którym zgrabnie połączono elementy rapu, soulu i rocka.
MAIN STAGE
Największą gwiazdą głównej sceny byli dla mnie legendarni The Roots. Występ zaczęli od złożenia hołdu zmarłemu w maju Adamowi Yauch - zagrali „Paul Revere” z repertuaru Beastie Boys. Coverów było zresztą o wiele więcej, choćby „Move on up”, Curtisa Mayfielda. Co ciekawe, inna wersja tego utworu zabrzmiała na krakowskich Czyżynach także w zeszłym roku – jako sampel w „Touch the Sky”, podczas koncertu Kanye Westa. Repertuarowo Rootsi objęli zasięgiem prawie całą swoją dyskografię – od utworów z „Do You Want More?!!!??!” z 1995 roku, aż po przedostatni album „How I Got Over”. Zabrakło niestety utworów z zeszłorocznego „Undun” – może dlatego, że jest to mniej widowiskowy, a bardziej wyciszony materiał.
The Roots stawiają na widowisko, i nie inaczej było w Krakowie. Elementy składowe ich show to między innymi: "Captain" - Kirk Douglas naśladujący w grze na gitarze Pete’a Townshenda z The Who (słynne skoki i specyficzne „wiosłowanie” po strunach), szalejący po scenie basista, Mark Kelley, czy wreszcie Questlove, wrzucający fotkę przez Instagram – na żywo, prosto zza perkusji.
Pierwsza część koncertu zdominowana była przez stricte hip hopowe granie. Prym wiódł Black Thought, który w środowisku uchodzi za jednego z najlepszych raperów - głęboko nasunięta, zasłaniająca twarz baseballówka New York Yankees, wypadające spod niej w błyskawicznym tempie rymy oraz wymowne pozy, złożyły się na jego gangsterski wizerunek. Nie dziwi, że zebrał ze sceny parę biustonoszy, które zawisły na perkusji Questlove’a.
To właśnie ten ostatni, wespół ze swoim protegowanym, F Knuckles’em, zapoczątkowali drugą część występu, poświęconą głównie wirtuozerskim popisom zespołu. O ile pojedynek na bębny, przechodzący w „Mellow my man”, znawców tematu nie porwał, o tyle gitarowe popisy „Captain”, Douglasa, już jak najbardziej. To prawdziwy wirtuoz, dodatkowo obdarzony wspaniałym, soulowym głosem. Dość powiedzieć, że udanie zastąpił Erykah Badu w „You Got Me”! Douglas rozwinął ten utwór o improwizacje gitarowo-głosowe (pomysłowy był zwłaszcza zaśpiew „Is this Crac-Ohhhh?!”, składający się na wyraz „Cracow”). Gitarzysta wplótł też własną interpretację „Sweet Child o'Mine” Guns’n’Roses, w iście hendrixowskim stylu.
Ta część występu przeznaczona była głównie dla rockowych smakoszy, nie dziwi więc, że nie porwała publiczności tak, jak zamykający występ „Here I come”, podczas którego na scenie (a także pod nią) działo się dosłownie wszystko. Najpierw czwórka artystów zaczęła tańczyć według ułożonej misternie choreografii. Następnie Douglas zszedł do fosy na spotkanie z rozentuzjazmowanym tłumem, zaś chwilę później wszyscy muzycy przestali grać i zamarli w bezruchu. Black Thought namawiał publiczność, by ta zdopingowała jego zespół do dalszej gry (tak na marginesie, The Roots nie otrzymywali takich owacji, na jakie zasługiwali). Podobna sytuacja powtarzała się kilkukrotnie, i za każdym razem muzycy dawali z siebie coraz więcej – aż do efektownego finału.
fot. Arek Olek
O klasie The Roots niech świadczy fakt, że wydłużyli swój występ o prawie pół godziny, przez co wchodzący po nich na scenę The Killers zaczęli grać ze sporym opóźnieniem. O występie „gwiazdy” wieczoru powiem tyle, że mieli ładną, kolorową scenografię, a Brandon Flowers nigdy nie będzie Freddie Mercurym.
Z kolei festiwalową przeciwwagą dla The Roots był Snoop Dogg, który wystąpił drugiego dnia. O ile Black Thought dawał radę przez cały koncert wyrzucać z siebie słowa w tempie AK-47, o tyle kalifornijski raper ledwo zipie. A przecież są w tym samym wieku! Jakby tego było mało, Snoopa wspomagało momentami aż pięciu MCs. Nie można jednak odmówić mu dobrego kontaktu z fanami, a i repertuar ułożony był specjalnie pod nich. Były zarówno współczesne hity, ze „Sweat”, Davida Guetty na czele, jak klasyki hip hopu – „The Next Episode” i „Let’s Get High” z legendarnego „2001” Dr Dre, oraz szereg utworów z debiutanckiego „Doggystyle”.
Na scenie panowała imprezowa atmosfera – raz pojawiały się na niej krągłe tancerki, innym razem wkraczał na nią pluszowy pies, parodiujący hiphopowy taniec wraz z sędziwym, czarującym Uncle June Bugiem (tak, to nie pomyłka, na scenie był starszy pan, prawdziwy wujek rapera).
fot. Arek Olek
Innym zespołem Głównej Sceny był Crystal Fighters. Artyści mają na koncie tylko jeden album, który zagrali w całości. Zaczęli od irytującego „Solar System”, by za chwilę zagrać mój ulubiony, plemienny „Champion Sound”. Podczas dubstepowego podkładu w „Swallow” zmuszony byłem oddalić się do namiotu medialnego, który gwarantował najlepszy odbiór dźwięku. Tym razem chęć oszczędzenia słuchu wygrała z chęcią oglądnięcia koncertu z bliska.
Będąc na scenie, Crystal Fighters stawiają na żywiołowość, która zupełnie naturalnie wynika z ich muzyki, pełnej egzotycznych naleciałości. Sebastian Pringle i Laure Stockley są jak ogień i woda – on skacze po całej scenie, ona bardziej statecznie tańczy za mikrofonem. Może to deszcz, a może kiepskie nagłośnienie spowodowało, że publiczność przyjęła ich raczej chłodno.
fot. Arek Olek
Na koniec pozostaje mi jeszcze napisać dwa zdania o rockowych występach. Ucieszyli mnie zwłaszcza Mystery Jets, których słucham od ich debiutu. Muzycy skupili się głównie na świetnym materiale z tegorocznego „Radlands”, ale mniej osłuchana z dyskografią Brytyjczyków publiczność wyraźnie się nudziła. Mnie cieszyła niedoskonałość tego występu, lekkie fałsze muzyków dodały koncertowi kolorytu. Był to też jedyny koncert tej edycji CLMF, podczas którego świeciło słońce.
Ciekawie wyglądał proces wymiany publiczności po koncercie Snoop Dogga – masowy odpływ jego fanów i ekspansja wyznawców Briana Molko i spółki pod barierki. Widziałem Placebo na Openerze trzy lata temu - byli dość anemiczni i wystąpili przed zmrokiem, co zabiło klimat. Tym razem grali już po 23, mieli też zadziwiająco dobry kontakt z publicznością. Muzycznie występ Placebo miał wzloty i upadki – do tych pierwszych zaliczam emocjonujące wykonania „Special Needs” i „Song to Say Goodbye”, do tych drugich – płaskie i pozbawione polotu „Meds” i cover „Running Up that Hill” Kate Bush.
fot. Arek Olek
COKE STAGE
O ile poprzednia edycja festiwalu przebiegała w upale i pod czerwonym namiotem nie dało się ustać, o tyle teraz można się było tam schronić przed chłodem i wiatrem. Fanów elektronicznych brzmień można było wypatrywać właśnie pod Coke Stage, gdzie zaplanowano występy głównie polskich wykonawców. Znalazło się też miejsce dla jednej zagranicznej gwiazdy – Azari & III. To właśnie Kanadyjczycy dali największy popis drugiego dnia festiwalu, który zresztą zamykali.
Pojawili się u nas w okrojonym składzie, z tylko jednym djem. Obecny był za to duet ekscentrycznych wokalistów, którzy na scenie prezentują się jeszcze bardziej kontrowersyjnie, niż w teledysku do „Hungry for the Power”. Są bardzo zdolnymi tancerzami, co udowodnili efektownym waackingiem i poppingiem.
fot. Arek Olek
Cedric Gasiada obdarzony jest wysokim, anielskim głosem, zaś Fritz Helder dysponuje mroczną, niską barwą. Ich wokale świetnie się uzupełniają, a w połączeniu z analogowym brzmieniem, stanowią mieszankę wybuchową nie do podrobienia. O dziwo, najlepiej podczas występu wypadły nie największe hity Kanadyjczyków, a hipnotyzujący „Manic” i melodyjny, house’owy „Into the Night”. Znalazło się też miejsce dla techno - „Indigo” w stylistyce Detroit oraz „Undecided”, które rozsadzało bębenki.
Przy okazji, osobne słowo należy się realizatorowi dźwięku. Po pierwsze, postanowił ogłuszyć publiczność. Po drugie, zachowywał się jak gwiazda. Tańczył z suwakami, wybiegł nawet w tłum zza swojego stanowiska, by sprawdzić, czy dobrze nagłaśnia koncert. I owszem, potem było dobrze – przez jeden utwór. Temu wszystkiemu przyglądał się ze stoickim spokojem jego palący cygaro kolega, niezbyt zainteresowany pracą.
fot. Arek Olek
Ostatnim wykonawcą pierwszego dnia CLMF był Kamp!, który jest już polskim towarem eksportowym. Zaczęli od singla „Cairo”, wydanego przez portugalski label Discotexas, potem przyszła pora na electropopowe „Distance of a Modern Heart”, „Cosmological” i melancholijny „Heats”. Wokalista Tomasz Szpaderski ewidentnie cieszył się, że na koncercie jego grupy tańczy spora grupa ludzi, wypełniająca namiot niemal do połowy. Dla mnie występ był od pewnego momentu trochę monotonny, spore wrażenie zrobił na mnie dopiero końcowy, rozbudowany „Breaking a Ghost's Heart”. Zwłaszcza na przykładzie tego utworu widać, że Kamp! chce się nieco upodobnić do bardzo lubianego w naszym kraju M83. Myślę, że dopóki trio będzie grać bez przesadnego patosu, nie ma w tym nic złego.
Na uwagę zasługuje też rodzimy Fair Weather Friends, który wydał w tym roku ciekawą EPkę „Eclectic Pixels”. Na scenie brakuje im jeszcze trochę wigoru, ale ich melodie przekonały do siebie festiwalową gawiedź. Drażni tylko frontman, który wokalnie przypomina Caleba Followilla z Kings of Leon. Na scenie zdarza mu się fałszować i przesadzać z ekspresją.
fot. Arek Olek
Podczas Coke Live Music Festival każdy mógł znaleźć coś dla siebie. I choć jest to utarty slogan, to w przypadku CLMF prawdziwy – proporcje między muzyką elektroniczną, rockową i hiphopową były w miarę poprawnie dobrane. W miarę, bo od dwóch lat nie było na Coke’u gwiazdy pokroju The Chemical Brothers, którzy wystąpili w 2010 roku. Zabrakło też kobiecych wokali – podczas kolejnej edycji liczę nie na wywoływane na forach Florence Welch i Adele, tylko na Robyn lub Nicki Minaj.
AUDIORZEKA. Retrospektywna quasi-sztuka w czterech aktach.
- Kategoria: Relacje
- 01 Sie
- Autorzy: Tekla Mrozowicka, Łukasz Pytko
OSOBY:
Tekla - redaktor naczelny WAVE
Łukasz - redaktor prowadzący WAVE
Łukasz Krawczyk – redaktor WAVE
Natalia Milk - redaktor WAVE
Sebastian Szary - połowa składu Modeselektor
Deadbeat - Scott Monteith
Rzecz dzieje się w Płocku podczas festiwalu Audioriver.
AKT I
Scena 1
Niedziela. Płocka plaża. Słońce w samo południe. Tekla otwiera oczy i spogląda na Łukasza, leżącego na piasku.
Tekla
Stary, żyjesz?
Łukasz
Ledwo… Nie czuję nóg od tańca.
Tekla
Pamiętasz co robiliśmy wczoraj?
Łukasz
Nie żartuj, właściwie wcale nie piliśmy.
Tekla
Wiem. Ale i tak nie kontaktuję po takiej ilości muzyki.
Łukasz
Ale na pewno pamiętasz…
AKT II
Scena 1
Piątek. Tekla i Łukasz na terenie festiwalu po przekroczeniu bramek festiwalowych.
Łukasz
Dobrze żeś to rozegrała. Ja bym na to nie wpadł, żeby zostawić suszarkę do przechowania obcym ludziom na dzikim polu namiotowym.
Spoglądają w stronę stojących nieopodal członków duetu Modeselektor, oraz Marcela Dettmanna i Sheda.
Łukasz
Patrz, to ATOL! Chodź zrób mi z nimi fotę!
Łukasz podbiega do Sebastiana Szarego z Modeselektor, bierze autograf. Artysta udziela mu wywiadu.
Scena 2
Plaża festiwalowa. Tekla i Deadbeat idą przed strefę gastro do namiotu VIP, gdzie Deadbeat ma udzielić wywiadu dla WAVE.
Tekla
Chyba nie powinnam Cię pytać o wspomnienia z ostatnich występów w Polsce, bo podobno miałeś tu jakieś nieprzyjemności z promotorem..
Deadebeat
Miałem jeden incydent…
Tekla
Jak widać, nie zniechęciło Cię to do przyjazdu tutaj.
Deadbeat
To przecież wspaniały festiwal!
Natalia Milk podchodzi do nich z aparatem fotograficznym.
Idą do namiotu.
Scena 3
Łukasz i Tekla spotykają się pod barierką przed koncertem Nicolasa Jaara.
Tekla
Wywiad z Deadbeatem udał się, szkoda tylko, że mieliśmy mało czasu i rozmowa trwała tylko kilka minut. Przeuroczy człowiek.
Gdzie Ty w ogóle Łukasz byłeś, bo nie widziałam Cię na Wide Stage? Deadbeat na scenie wypadł poniżej oczekiwań, mówiąc delikatnie - szału nie było. Jego nowy materiał w klimacie dub techno bardziej się nadaje do słuchania w domu, niż na festiwalach… Dla publiczności występ był widocznie nużący. Mnie z kolei rozpraszali ludzie. Inaczej by się go słuchało w warunkach bardziej kameralnych.
Łukasz
Ja najpierw byłem na Wilkinsonie w Hybrid Tent. To talent sceny drum&bass, który wykopał sam Andy C.. Jako pierwszy zagraniczny artysta na całym festiwalu, porwał ludzi do tańca. Doczekałem się swoich ulubionych, przestrzennych kawałków: „Tonight” i „Every Time”.
Tuż po nim na tej samej scenie pojawił się duet Document One, który zaprezentował mierny set dość prymitywnego dubstepu. Jeśli mam już mieć do czynienia z takim graniem w stylu wiertarek Skrillexa, wolę popowo usposobiony Modestep – przynajmniej na ich występach coś się dzieje. A że na Document One ze sceny wiało nudą, bez żalu poszedłem zobaczyć Comę.
Zespół firmowany przez niemiecki Kompakt wykonuje muzykę diametralnie różną od swojej polskiej imienniczki. Georg Conrad i Marius Bubat zaprezentowali delikatne, wysublimowane techno, które ukoiło moje uszy, zmęczone niedopracowanym nagłośnieniem na Hybrid Stage. Fajna była oprawa wizualna koncertu, zwłaszcza podświetlane litery składające się na napis „Coma”. No i teraz czekam na Jaara, ale nie spodziewam się po jego występie niczego ciekawego.
Na scenę wchodzi Nicolas Jaar z zespołem.
Scena 4
Strefa gastro. Godzina 3:33. Do Tekli siedzącej przy stoliku dosiada się Łukasz.
Łukasz
Tekla gdzie zniknęłaś, jak grał Nicolas Jaar?
Tekla
Byłam na Nicolasie, i przyznam, że wychodziłam stamtąd zaciekawiona – nie spodziewałam się dęciaków, gitar, i tego typu klimatów. Saksofon był wspaniały.. Czułam się jednak nieco rozczarowana, ponieważ nie tego oczekiwałam. Szybko uciekłam na ATOL – miałam bowiem ogromną ochotę na kawał masywnego techno w wersji "live". Panowie przywalili publice taki kaliber w zakresie doznań muzycznych, że temperatura w namiocie podskoczyła do granic możliwości. Tłum pulsował w rytmie bitów, poddając się totalnemu szaleństwu. Ja się jednak temu nie oddałam, ponieważ z żalem musiałam wyjść na pobliski Wide Stage, gdzie grał już mój ulubieniec – Byetone. Tutaj spodziewałam się cudów, ale cudów nie było... Muzyce brakowało przestrzeni. Album „Symeta”, choć tak dobrze znany, lepiej brzmi w słuchawkach, niż na żywo. Było zdecydowanie za cicho, ludzie się nudzili. Byłam bardzo zawiedziona. Doczekałam do występu Nathana Fake`a, ale nie odnalazłam się specjalnie pod sceną, gdzie do syntezatorowych zygzaków szalał tańczący tłum.
Udałam się pod Main Stage, aby zobaczyć jeszcze kawałek Modeselektor, który okazał się fenomenalny..
Łukasz
Wysypuje piasek z butów.
Zabawa pod barierką była przednia! Sebastian Szary kolejny raz urzekł mnie swoim pozytywnym usposobieniem. Jego śmieszna konferansjerka to jeszcze nic – rozdał masę firmowych ręczniczków i polał pierwsze rzędy szampanem. Chłopaki dali czadu! Zaczęli od jeszcze w miarę spokojnego „German Clap”, ale kolejne kawałki, z „Evil Twin” i „The Black Block” na czele, to już była szalona techno jazda. Później przyszedł czas na przestrzenny remix „Prototype” Headhunter, który na żywo zyskał niesamowitą moc. Zaraz po nim kolejny remix, tym razem „Good Evening Mrs Magpie” Radiohead, który zwiastował spokojniejszą część koncertu. „Blue Clouds”, „Let Your Love Grow” i „This” na zakończenie – prawdziwa magia! Chyba żaden fan nie może czuć się zawiedziony!
Ale jeszcze większe zamieszanie zrobił Nicolas Jaar. Pamiętasz, jak ci mówiłem, że nie spodziewam się niczego wielkiego?A tu niespodzianka – nudne wersje studyjne grane przez trojkę muzyków nabrały niesamowitych rumieńców. Głęboki głos Nicolasa, przepuszczona przez efekty gitara i piękne partie saksofonu...
A to miała być dopiero rozgrzewka przed duetem Röyksopp, który wszedł na Main Stage witany gromkimi brawami. Podczas drugiego utworu nastąpiła awaria prądu i wszystko zgasło. Muzycy próbowali łamaną angielszczyzną zabawiać publikę drętwymi żartami, ale było już za późno – czar prysł. Po wznowieniu koncertu podobały mi się może ze dwa kawałki. Super w wersji koncertowej prezentuje się „This must be it”, a ambientowego „The Drug” wysłuchałem siedząc na trawie z zamkniętymi oczami. Poza tym zagrali masę tanecznych kawałków z pierwszych albumów, które mnie jakoś specjalnie nie porwały. „What else is there”, na który czekałem cały wieczór, okazał się totalną porażką. Minimalistyczna, prymitywna aranżacja zabiła ten utwór, i zabiła moją radość z tego występu. No ale dosyć tej gadki, chodźmy na Goldiego!
Tekla
Ten wokal z kompa to była porażka. Ale było też kilka dobrych momentów, takich jak „Remind Me” w nowej aranżacji. Trochę nowej, niezłej stylistyki się pojawiło. Nie był to jednak Röyksopp, jakiego się spodziewałam..
Oddalają się w kierunku Hybrid Tent.
Scena 5
7.00. Tekla i Łukasz jadą w kierunku domu znajomego z redakcji.
Łukasz
Fajnie zobaczyć legendę drum&bassu, ale co do cholery robili na scenie jacyś przypadkowi MCs? Goldie gra muzykę do kontemplowania, a nie bezmyślnego skakania. Jeszcze gorzej było podczas setu Black Sun Empire. Najmroczniejsza odmiana drum&bassu, świdrujące głośniki, potężne basy, wszechogarniające zniszczenie i co? I jeden śmieszny typ kicający po scenie, próbujący nieudolnie rozgrzać publikę, która przyszła po prostu wsłuchać się w ścianę dźwięku. Strasznie mnie ci wszyscy nawijacze na Hybridzie zirytowali dzisiaj.
Tekla
Ten Black Sun Empire to już było dla mnie za wiele drumów, dobrze, że poszliśmy na Ricardo Vailalobosa. Szkoda, że właściwie po 5 rano moja percepcja była już na tyle słaba, że nie mogę z całą pewnością powiedzieć, jak mi się podobało. Wieści z frontu donoszą, że set był fenomenalny, dla mnie był po prostu nudny, choć dość przyjemny.
Pierwszy dzień festiwalu mnie nie zawiódł. Było ciekawie i inspirująco – co kilka metrów inna stylistyka, totalnie różne brzmienia. Saksofony, głębokie techno, elektronika. I w dodatku sceny były tak blisko siebie, że nie trzeba było kilometrami się między nimi przeprawiać, a jednak zachowana była granica nakładania się dźwięków. Zdecydowanie najmilej wspominać będę te kilka minut rozmowy z Deadbeatem – fakt, że czekając na wywiad ominęło mnie trochę występów, wcale mnie nie boli.
Łukasz
W zeszłym roku najbardziej zawiódł mnie Modeselektor, który zagrał bardzo nierówny set, złożony głównie z wiksiarskiego techno. Tym razem w końcu zagrali w wersji live i było bardzo dobrze. A na dokładkę zniszczyli mnie setem zagranym z Shedem i Dettmanem jako ATOL.
AKT III
Scena 1
Sobota, późne popołudnie. Stary Rynek. Namiot festiwalowy Radia Luz. Gra Rafał Jedoń ze swoim projektem Electric Whispers.
Tekla
Nie mogę doczekać się EPki Rafała - "GoodNight Wrocław", zapowiadanej na Jesień...
Łukasz
Chodź, zaraz będzie Teielte na Scenie Red Bulla. Nawet na tej niepozornej scenie, rozstawionej na rynku, jest super nagłośnienie. Podoba mi się tutejsza atmosfera - ludzie tańczą w fontannie, świeci słońce, czego chcieć więcej?
Tekla
Poczekaj. Chcę jeszcze DOT DOT’a zobaczyć.
Scena 2
4.30. Tekla siedzi z Łukaszem Krawczykiem na ławce, na pagórku nad Wide Stage. Podchodzi Łukasz z guzem na czole, trzymając w ręce połamaną pałkę od perkusji.
Tekla
Łukasz, gdzie Ty byłeś całą noc? I co Ci się stało w głowę!?
Łukasz
Byłem na Enter Shikari. Jedyny zespół z krwi i kości na tym festiwalu, pod sceną było parę osób, ale to wystarczyło, by utworzyło się pogo. No i stąd ten guz. Mi się podobało, ale was to pewnie nie obchodzi, bo to nie wasza bajka. Powiedz lepiej, jak Ci poszedł wywiad z Guillaume?
Tekla
(śmieje się) Wywiad poszedł ciekawie. Pojawił się bowiem na nim nie tylko Guillaume, ale i cały jego zespół, włączając wokalistę zapożyczonego z dOP. Rozmowa była tak naturalna i spontaniczna, że rzuciłam niemal wszystkie przygotowane pytania w kąt. Zajęło nam to niemal pół godziny.
Byłeś może na Floexie dzisiaj? Dwa klarnety, perkusja, komputer. Występ Czecha był dla mnie jednym z najbardziej interesujących na tym festiwalu. Po odstawieniu klarnetów, kiedy wyszła na scenę wokalistka, Sara, panowie zaczęli grać zupełnie inną muzykę niż przed chwilą. Głębokie IDM, ozdobione jazzowym, nieco soulowym wspaniałym wokalem, totalnie rozłożyło mnie na łopatki. Nie pasowało to jednak do klarnetów, które były wcześniej. Tak jakbym nagle była na zupełnie innym występie. Czułam się zagubiona tym dysonansem. Wyszłam w połowie koncertu, w kierunku sceny głównej, aby zobaczyć jeszcze przed wywiadem występ Guillaume& The Coutu Dumonts. I tu pod barierką padłam z wrażenia. Spodziewałam się tech housów, i nie byłam pewna, czy naprawdę mnie to interesuje, a zobaczyłam jeden z ciekawszych składów wszechczasów. Z powodu eklektyzmu, otwartości stylistycznej, tych panów, a także ich energii. Wspaniałe klawisze, piękny, jazzujący saksofon, klimatyczny wokal, wyważona elektronika... Był ogień!
Łukasz
Ja też widziałem Guillaume i spółkę, stałem oparty o barierkę, tyłem do sceny, i oglądałem pląsających ludzi. Bardzo fajny, chilloutowy występ. Zaraz po nim poszedłem na Hybrid Stage, gdzie odbył się dzisiaj istny showcase francuskiego electro. Największą gwiazdą miał być SebastiAn, który chyba nie zawiódł – namiot pękał w szwach, wszyscy się bawili. Francuz zagrał swoje największe hity. „Embody” na żywo to jest to!
Gorzej poszło Kavinsky’emu. Nie wiem, czy był pijany, ale zdarzało mu się nie trafiać w rytm. Próbował też miksować łokciem. Dobrze, że pomagał mu… SebastiAn, który zupełnie niezapowiedzianie zagrał z nim seta back2back! Gdyby nie sławniejszy kolega z wytwórni Ed Banger, Kavinsky totalnie by się zbłaźnił. Mi najbardziej podobały się momenty, w których panowie zagrali utwory Justice. Naliczyłem trzy kawałki największej obecnie gwiazdy francuskiego electro – „Newlands”, „Audio Video Disco” i „Stress”. Parafrazując znane przysłowie, to była łyżka miodu w beczce dziegciu. Mam tu na myśli niesmak po koncercie Justice na Open’erze.
Ale największym wygranym tego wieczoru był Danger, ze swoim autorskim występem. Niby masę artystów ubiera maski, ale takie komiksowe przebranie najlepiej pasuje właśnie do muzyki Francka Rivorie. Podoba mi się jego pomysł na siebie. Masywne, mroczne electro, w połączeniu ze świetnymi wizualizacjami i tajemniczym wizerunkiem artysty, robi wrażenie. Danger zebrał większą widownię, niż jego sławniejsi koledzy – to mówi samo za siebie.
Tekla
A ja byłam w tym czasie na Plaidzie i Martynie. Plaida nie zobaczyłam niestety za wiele, z powodu wywiadu, jednak ostatnie minuty występu były hipnotyzujące. Kiedy dochodziłam pod Wide Stage, myślałam, że w ogóle jest już po, ponieważ ludzie pod sceną nie ruszali się. Oni jednak po prostu chłonęli dźwięki, byli totalnie sparaliżowani. Plaid „miażdżył”, i jest to najodpowiedniejsze słowo.
Natomiast jeśli chodzi o Martyna, to dla niego przyjechałam na Audioriver, i obawiałam się rozczarowania. Holender jednak nie zawiódł. Jedyne, do czego można się przyczepić, że ten „live” set nie zaskoczył niczym nowym w stosunku do nagrań studyjnych.
Podczas występu wdrapałam się na pagórek powyżej sceny, żeby nakręcić jakiś filmik, i obserwowałam wspaniałe wizualizacje.
Łukasz Krawczyk
Ja byłem dzisiaj jeszcze na łódce.
Tekla
Ej, właśnie, jak było?!
Łukasz Krawczyk
W porządku, rejs zorganizowany przez C&C Bookings oraz Szajse Records przebiegł w błogiej atmosferze. Każdy element tej dwugodzinnej, muzycznej eskapady był cudowny. Dopisało prażące słońce, rzadko ukrywające się za chmurami, muzyka, ludzie, klimat...
Tekla
Z tego co pamiętam, byłeś tam na Hartach. Jak zagrali?
Łukasz Krawczyk
Bombowo! Było doprawdy nieziemsko, a wisienką na torcie okazał się utwór "The Voice Of Dru" Doctora Dru, który rozpalił cały statek do czerwoności!
Tekla
Za rok wbijamy wszyscy na rejs!
Łukasz
Dobra, dosyć gadania, chodźcie na Carla Craiga, który właśnie gra w Circusie!
AKT IV
Scena 1
Niedziela. Tekla i Łukasz pakują się do wyjazdu.
Łukasz
Drugiego dnia najlepszy był dla mnie jazzujący Guillaume z ekipą, szalony Enter Shikari i mroczny Danger. A dla Ciebie?
Tekla
Dla mnie zdecydowanie Guillaume, Plaid oraz Martyn. Festiwal pod względem muzycznym był dla mnie bardzo ciekawy, mogę też pochwalić nagłośnieniowców za krystaliczny dźwięk, niemal na każdym koncercie. Jednak przede wszystkim Audioriver był dla mnie wielką przygodą, a także zaskoczeniem. Dotąd uważałam, że nie jest to impreza dla mnie, a dla bandy technomaniaków, z włosami na żelu – spotkałam tu jednak niesamowitych, interesujących ludzi, wielu związanych ze środowiskiem muzycznym. Okazało się również, że Audioriver to miejsce, gdzie miłośnicy nowej muzyki zjeżdżają, aby po prostu pobawić się razem i wychillować. Z ręką na sercu mogę powiedzieć, że te dwa dni okazały się jedną z najlepszych imprez, na jakich zdarzyło mi się być w życiu.
Łukasz
Dla mnie również! Ten Audioriver będzie mi się kojarzył głównie z cudowną pogodą – ani razu nie trzeba było ubierać bluzy, nawet o 4 rano! No i była fenomenalna muzyka, prawie żadnych rozczarowań. Na koniec Anja Schneider bisująca przez godzinę – trudno sobie wyobrazić lepszy finisz festiwalu!
Tekla
Za rok bierzemy Staśka!
Łukasz
Chodź już!
Kurtyna
Bill Laswell presents: The Blixt - 12. MFF T-Mobile Nowe Horyzonty
- Kategoria: Relacje
- 26 Lip
- Autor: Konrad Łuczyński
Koncerty sobotniego wieczoru rozpoczęły się o dziewiątej. I właśnie w momencie, kiedy dzień mija się z nocą na scenę wszedł support, skądinąd kompletnie nie powiązany stylistycznie z główną gwiazdą wieczoru. Międzynarodowy skład zespołu Mery Kolasy zrobił na mnie duże wrażenie. Kompozycje i pomysły, choć już wstępnie przetrawione przez światową scenę indie były naprawdę udane. Muzyka na pograniczu subtelnego indie popu i rocka wypełniły przestrzeń wrocławskiego Arsenału. Niestety koncert był bardzo nierówny ze względu na możliwości wokalne samej Mary Kolasy, która miała problemy z wyciąganiem wysokich tonów, a monotonnie powtarzające się w każdym numerze wokalizy sprawiły, że kilka przyjemnych pod względem muzycznym numerów zlało się w jeden niekoniecznie miły dla ucha gniot stylistyczny. Mój dobry nastrój pozostał jednak niezachwiany i z miłą chęcią chłonąłem każdy fałsz ze sceny czując już w powietrzu elektryzującą energię tego, co miało się wydarzyć za chwilę.
Projekt The Blixt to trio w składzie: Bill Laswell - bas, Raoul Björkenheim - gitara oraz Morgan Ågren - perkusja. Pozornie ograniczone instrumentarium i zupełnie nowy materiał, który znalazł się na wydanym niedawno albumie o tej samej nazwie, były jednymi z rzeczy, które zaskoczyły i zachwyciły mnie najbardziej. Po godzinie dziesiątej na scenę wyszło trzech niepozornych panów. O ile wizerunek Laswella znałem doskonale, o tyle dwaj pozostali panowie byli jednymi z najbardziej przeciętnych ludzi, jakich zdarzyło mi się kiedykolwiek widzieć. Jeden z nich ubrany był w czerwony polar, drugi zaś w niemodną koszulę i obdarte jeansy. Bez słowa przywitania sięgnęli po instrumenty i zaczęła się ponad godzinna ułańska szarża bez trzymanki.
Muzycy zagrali większość materiału wydanego przez Cuneiform Records, jednak jak to w przypadku muzyki po trosze eksperymentalnej, znalazło się miejsce dla przestrzeni improwizacyjnej. Dzięki temu mogliśmy być świadkami arcyeklektycznego bogactwa stylistycznego. Od ciężkich metalowych walców, przez wyciszone dubowe historie, po wesołe funk - metalowe riffy oraz organy grane na przesterowanym basie. Kakofoniczny „Armagedon” dźwięków, który zafundowano nam tego wieczoru od razu przywiódł mi na myśl klimat, jaki tworzy się na koncertach Praxis, jednej ze sztandarowych grup Laswella oraz jednego z filarów amerykańskiej muzyki eksperymentalnej. W niektórych momentach wydawało mi się, że zaraz na scenę wskoczy John Zorn ze swoim orężem i przyłączy się do szaleńczej instrumentalnej eskapady. Słychać było tu echa zarówno Naked City, jak i tematy basowe wyjęte rodem z Material.
Jeżeli chodzi o gwiazdę wieczoru, moje oczekiwania spełniły się w stu procentach. Zawsze też gdzieś tam toczyła się dla mnie wieczna batalia pomięty Billem Laswellem a Markusem Millerem o palmę pierwszeństwa do tytułu najlepszego basisty na świecie. W tym roku miałem okazję zobaczyć na
żywo obu panów w niedużym odstępie czasowym i wyraźnie dla mnie Laswell wygrywa tę rywalizację. Obok sprawności, szybkości oraz wirtuozerii, liczy się bowiem również talent do improwizowania.
Wrocławski koncert sławnego tria okazał się dla mnie jednym z najlepszych muzycznych widowisk tego roku. Jeśli więc będziecie mieli kiedykolwiek okazję wybrać się na koncert Billa Laswella, obojętnie w jakiej kolaboracji, na pewno warto!
Więcej artykułów…
WAVE
Kontakt
Email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi.